Γιατί Οι Ερημικές Νύχτες Είναι Εξαιρετικά Σκοτεινές

Οι ερημικές νύχτες είναι διάσημες για το σκοτάδι τους—και με καλό λόγο. Τρεις παράγοντες συνεργούν για να δημιουργήσουν μερικούς από τους πιο σκοτεινούς φυσικούς ουρανούς της Γης:

1. Ελάχιστη φωτεινή ρύπανση: Οι τεράστιες, αραιά κατοικημένες έρημοι λείπουν τεχνητή φώτιση από πόλεις, αυτοκινητόδρομους και βιομηχανίες.
2. Χαμηλή υγρασία και αερολύματα: Το ξερό αέρας περιέχει λιγότερα μόρια υγρού υδατικού ατμού και σωματιδίων για να διασποράσει το φως, μειώνοντας το φωτεινό φαινόμενο ακόμα και από μακρινές πηγές.
3. Χαμηλή αντανάκλαση εδάφους: Η άμμος και οι βράχοι έχουν χαμηλό άλμπεδο (αντανάκλαση) σε σχέση με το χιόνι, τα σύννεφα ή την βλάστηση, οπότε το φεγγάρι και το αστεριές δεν ενισχύονται από την αντανάκλαση του εδάφους.

Το αποτέλεσμα; Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι στη Σαχάρα, Ατακάμα ή Μοχάβε, ο Δρόμος του Γάλακτος ρίχνει ορατά σκιά. Η Κλίμακα Bortle Dark-Sky βαθμολογεί πολλά εσωτερικά σημεία ερήμων ως Τάξη 1 ή 2 ("εξαιρετικό σκοτεινό μέρος" ή "μέσο όρο σκοτεινού ουρανού"). Αυτό κάνει τις έρημους ιδανικές τοποθεσίες για αστρονομικά παρατηρητήρια (π.χ., Mauna Kea, Atacama Large Millimeter Array) και αστροφωτογραφία.

Ωστόσο, "σκοτεινό" δεν σημαίνει ακατάστατο: το ζωδιακό φως, η αέρινη λάμψη και τα Σινέφια του Ματζελάν (στη νότια ημισφαίρια ερήμους) γίνονται προφανή. Για τους αστεροσκοπούς, η ερημική νύχτα είναι ένα παράθυρο στο σύμπαν μη φιλτραρισμένο από τη λάμψη της πολιτείας.