Όταν το «δασός βροχής» προκαλεί μόνο αμαζόνιες ζούγκλες ή κορώνες της Bornéu, χάνουμε τα άλλα δάση βροχής της Γης—υγρά, μεσαιωνικά κλίματα, και εξίσου θαυμάσια. Αυτά τα οικοσυστήματα ευδοκιμούν σε ζώνες μεσαίων γεωγραφικών πλάτων όπου η ωκεανική υγρασία συναντά ακτογενή βουνά, δημιουργώντας μόνιμη υγρασία χωρίς τροπική ζέστη.
Οι οικολόγοι τα κατηγοριοποιούν με: >2.000mm ετήσια βροχόπτωση, μέση ετήσια θερμοκρασία 4-12°C, ελάχιστη εποχιακή διακύμανση θερμοκρασίας και >10% κάλυψη κορώνας. Καταλαμβάνουν <0,5% της γης της Γης αλλά αποθηκεύουν αναλογικά τεράστιο άνθρακα και φιλοξενούν μοναδική βιοποικιλότητα.
Το μεγαλύτερο υγρό δάσος μεσαίων κλιμάτων της Γης εκτείνεται από τη βόρεια Καλιφόρνια μέσω Όρεγον, Γουάσιγκτον, Κολομβία Βρετανική, μέχρι τη νοτιοανατολική Αλάσκα. Το δάσος βροχής Hoh (Olympic National Park) δέχεται 3.600mm ετησίως. Γίγαντες—redwoods ακτογειτνιά, δούγλας πεύκα, σίτκα πεύκα, δυτικά κέδρια—ζουν 1.000+ χρόνια. Τα logs νούτριας θρέφουν νεαρές φυτές· τα επίφυτα κοσμούν κλάδους· οι σαλμός μεταφέρουν θαλάσσια θρεπτικά στα εδαφοδάσει δάση.
Τα νότια αμερικανικά δάση βροχής φιλοξενούν αρχαίες Gondwanan απολείψεις: αλερσέ (Fitzroya, 3.600+ χρόνια), δέντρα monkey puzzle, και το μικρότερο ελάφι του κόσμου (pudú). Η ακτογενής κορδillera παγιδεύει την ανταρκτική υγρασία, δημιουργώντας ένα βιογεωγραφικό νησί ενδημισμού.
Υπόλοιπα επιμένουν στα φιόρδ της Νορβηγίας, τα Κελτικά δάση βροχής της Σκωτίας (δρυσιά του Argyll), τη βορειοδυτική Ισπανία και την ακτή της Μαύρης Θάλασσας (Colchic refugium). Αυτά τα υπολείμματα παγετώνων επιβίωναν σε ωκεανικά μικροκλίματα. Επίφυτα λειχήνα και βρυophyτα κυριαρχούν—δείκτες ακραίας καθαρότητας αέρα και υγρασίας.
Η Γiakουσίμα της Ιαπωνίας (κέδρος Jōmon sugi, 2.000-7.000 χρόνια), η Φιορδλαντ της Νέας Ζηλανδίας, η Τάρκιν της Τασμανίας και το Σιχοτε-Αλιν του Ρωσικού Απογείου ολοκληρώνουν τον παγκόσμιο αρχιπέλαγος.
Ιστορικά ξυλοτομούμενα για ξύλο, μετατρεπόμενα σε φυτεύσεις ή κομματίζοντας από ανάπτυξη, τα υγρά δάση μεσαίων κλιμάτων αντιμετωπίζουν τώρα απειλές κλιματικής αλλαγής: μειωμένη συχνότητα ομίχλης, αυξημένο ξηρασιακό stress, επέκταση εύρους παραιτητικών. Η υλική τους πυκνότητα (έως 1.000 Mg C/ha) κάνει την προστασία τους προτεραιότητα κλιματικής μείωσης.
Την επόμενη φορά που ακούτε «δάσος βροχής», θυμηθείτε: η ομίχλη, μουχλάδεμενη καθεδράλια 1.000-χρονιών κέδρων στο Olympic National Park είναι το ίδιο δάσος βροχής με την Αμαζόνια—απλά ντυμένο για πιο κρύο καιρό.
