Αγριο και απειλητικό, το Αρκτικό παρουσιάζει ένα από τα πιο ανόργανα αλλά βιολογικά ποικίλα περιβάλλοντα στη Γη. Αντιμετωπίζοντας σκληρές συνθήκες και εποχιακές ακραίες τιμές, τα είδη φυσικά της περιοχής έχουν εξελιχθεί σε ένα ευρύ φάσμα προσαρμογών, συμπεριλαμβανομένων εποχιακών αλλαγών χρώματος για να συνδυαστούν καλύτερα με τα περιβάλλοντά τους. Ειδικά συνηθισμένο μεταξύ χορτοφάγων και νεκροφάγων, οι εποχιακές αλλαγές χρώματος βοηθούν τα αλλιώς ευάλωτα θύματα να γίνουν λιγότερο ορατά στους πεινασμένους κατακτητές στο παγωμένο περιβάλλον του Αρκτικού.
Βρισκόμενο σε όλο το σκληρό τoundra της Βόρειας Αμερικής, το αρκτικό λαγός (Lepus arcticus) είναι ένα μεγάλο συγγενές του κουνελιού γνωστό για τα μακρά πόδια και τα συντομευμένα, μαύρα ακραία αυτιά. Ίσως πιο αναγνωρίσιμο στο λευκό χρώμα του χειμώνα, το αρκτικό λαγός παρουσιάζει ένα χάλυβδο γκρι γούνα καλοκαίρι, το οποίο του βοηθάει να συνδυαστεί στο βραχώδες τοπίο μετά την ανοιξιάτικη διαρροή. Γεννώντας μια σπορά δύο έως οκτώ νέων, είναι ένα φιλικό είδος και είναι το προτιμώμενο θύμα αρκτικών λύκων και χιονιών κουκουβάγιας.
Από την Βόρεια Αμερική έως την Ευρασία, η αρκτική αλεπού (Alopex lagopus) ευδοκιμεί σε όλη την κυκλοπολική περιοχή τoundra. Μικρή και ξέρα, το είδος είναι πιο γνωστό ως νεκροφάγος που ωφελείται από τα υπόλοιπα μεγαλύτερων κατακτητών όπως οι αρκούδες του πάγου και οι λύκοι, αν και είναι αποτελεσματικοί κυνηγοί και συχνά τρέφουν λεμίνγκ. Το παχύ, διπλό στρώμα γούνας της αρκτικής αλεπούς είναι μεταξύ των πιο αποτελεσματικών προσαρμογών της, λόγω των ιδιοτήτων μονώσεως και της ικανότητάς της να αλλάζει χρώμα κατά την εποχή. Γλαυκό-γκρι καλοκαίρι, το γούνά της γίνεται στερεά λευκό χειμώνα για να βοηθήσει στο κυνήγι φοβερών θυμάτων, καθώς και να καμοφλάξει τον εαυτό της από πεινασμένους κατακτητές.
Φυσικό σε βόρειες περιοχές σε όλο τον κόσμο, το στοάτ (Mustela erminea) είναι ένα μικρό μέλος της οικογένειας των νυφίτων γνωστό για το μακρύ, λεπτό σώμα και τις ελικοειδείς κινήσεις του. Επίσης γνωστό ως ερμίνια, τα δύο κοινά ονόματα του είδους εφαρμόζονται σύμφωνα με την εποχιακή χρωστικοποίηση του γούνάς, με τον όρο «στοάτ» να εφαρμόζεται στο καφέ καλοκαίρι γούνά και «ερμίνια» χρησιμοποιείται για να το περιγράψει στη λευκή χειμερινή μορφή του. Αυτό το είδος είναι αναγνωρίσιμο από την μαύρη ακραία ουρά του, η οποία είναι παρόντα σε όλες τις εποχές του χρόνου.
Ο βόρειος κολαρέτ λεμίνγκ (Dicrostonyx groenlandicus) ευδοκιμεί στην περιοχή τoundra της Αλάσκα, Καναδά και Γροιλανδίας σε περιοχές αφθονής καλοκαιρινής βλάστησης. Μικρός και με αχρώματη χρωστικοποίηση, αυτό το είδος είναι μεταξύ των λίγων μελών της οικογένειας των μύων που υποβαλλόνται σε εποχιακές αλλαγές χρώματος, από καφέ-γκρι καλοκαίρι σε λευκό χειμώνα.
Ένα μικρό, Mönιμο είδος πουλιού που βρίσκεται σε όλο το Αρκτικό, ο πετραίος πτάρμιγαν (Lagopus muta) είναι μεταξύ των λίγων αρκτικών ειδών πουλιών που υποβαλλόνται σε εποχιακές αλλαγές χρώματος. Καφέ-γκρι κατά το καλοκαίρι, οι πετραίοι πτάρμιγαν καμοφλαγιάζουν τον εαυτό τους χειμώνα με καθαρά λευκή πτερύγων. Μπορεί να θηρευόμενο από ανθρώπους, αυτό το είδος είναι πλέον προστατευμένο σε όλο το εύρος του.
Ένα από τα μόνα είδη ελάφων που υποβαλλόνται σε εποχιακή αλλαγή χρώματος, το Πέερι καρμπού (Rangifer tarandus pearyi) είναι επίσης το μικρότερο είδος καρμπού, που βρίσκεται στη πιο βόρεια αρκτική περιοχή της Καναδάς. Χάλυβδο-γκρι καλοκαίρι, αυτό το είδος μεταβάλλεται σε στερεά λευκό χειμώνα για να προστατεύσει από τους κατακτητές. Κριτικά απειλούμενα σε όλο το εύρος τους, τα Πέερι καρμπού υποφέρουν από έλλειψη τροφής λόγω μείωσης του αρκτικού πακέτου πάγου.
