Η αρχαία Λιβύη ήταν ένας γλωσσικός μωσαϊκός, που αντανακλά εκατονταετίες μετανάστευσης, εμπορίου, αποικιοποίησης και αυτοκρατορίας. Τουλάχιστον έξι ξεχωριστές γλώσσες συνύπαρξαν και επηρέασαν την αλλήλων ανά την περιοχή.
Η ξενόγλωσση των ιθαγενών Βερβέρ (Αμαζιγ) λαών. Μέλη της Αφρο-Ασιατικής οικογένειας, επιβιώνει σήμερα στα διαλέκτους της Ταμαζιγχτ σε όλη την Βόρεια Αφρική.
Εισήχθη από Φοινικείς αποίκους από την Καρχηδόνα (σύγχρονη Τυνησία). Εβραϊκή γλώσσα στενά συγγενής με τα Εβραϊκά και τα Αραβικά, γίνεται η κοινή γλώσσα των παρακτιών εμπορικών πόλεων όπως η Λέπτις Μάγνα, η Οία (Τρίπολη) και η Σαβράτα.
Εισήχθη από αποίκους στην Κυρηναϊκή (ανατolikή Λιβύη) από τον 7ο αιώνα π.Χ. Πόλεις όπως η Κυρήνη, η Απολλωνία και η Πτολεμαΐδα γίνονται ελληνοιστικά πολιτιστικά κέντρα. Τα ελληνικά διαμένουν τη ρωμαϊκή εποχή.
Μιλιόταν στα δυτικά τμήματα που συνόρευαν με την Αίγυπτο, ειδικά ανάμεσα σε κοινότητες με ισχυρούς πολιτισμικούς και θρησκευτικούς δεσμούς με την κοιλάδα του Νείλου. Επήρευσε τις τοπικές ταφικές πρακτικές και την λατρεία θειοτήτων.
Η διοικητική γλώσσα μετά την κατάρτιση της Τριπολιτανίας (146 π.Χ.) και της Κυρηναϊκής (74 π.Χ.) από τη Ρώμη. Χρησιμοποιούντο στο δίκαιο, το στρατό, την αστική διακυβέρνηση και τις επιγραφές. Αντικατέστησε σταδιακά την Πουνική και τα Ελληνικά σε επίσημα πλαίσια.
Στενά συγγενής με τη Λιβυκή, μιλιόταν από τα Νουμιδικά βασίλεια δυτικά της Καρχηδόνας (σύγχρονη Αλγερία/δυτική Λιβύη). Γράφονταν με ξεχωριστή γραφή (Λιβυκο-Βερβέρ), αποκαλύπτοντας μια εξελιγμένη πολιτική κουλτούρα.
Αυτός ο πολυγλωσσισμός εγγύησε τον πολιτισμικό ανταλλαχτή αλλά και την κατακερματισμό. Μετά τις αραβικές κατακτήσεις (7ος αιώνας μ.Χ.), τα αραβικά απέσυραν σταδιακά αυτές τις γλώσσες, ωστόσο τα Βερβέρ (Ταμαζιγχτ) διαμένουν ως ζωντανή σύνδεση με την πρώτη φωνή της αρχαίας Λιβύης.
