Το μαγνητικό πεδίο ενός πλανήτη σχηματίζει μια espèèce ασπίδα που αποωθεί σωματιδιακές και ενέργεια μακριά από τον πλανήτη, προστατεύοντας την επιφάνεια. Όλοι οι πλανήτες έχουν μαγνητικό πεδίο, και αυτοί που έχουν μπορούν να έχουν πεδία διαφόρου ισχύος, καθοριζόμενη από ρεύματα και μαγνητικά υλικά που είναι διαθέσιμα.
Ο Δίας έχει το ισχυρότερο μαγνητικό πεδίο από οποιονδήποτε πλανήτη στο ηλιακό σύστημα. Ο πυρήνας του – που πιστεύεται να αποτελείται από υγρό μέταλλο υδρογόνο που αγγίζει τον απαραίτητο ηλεκτρικό ρεύμα – μαζί με τα μαγνητικά σωματίδια που περιέχει ο Δίας, δημιουργεί ένα μαγνητικό πεδίο. Η ισχύς του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη προκαλεί τα σωματίδια που παγιδεύονται μέσα στο πεδίο να παράγουν ραδιοφωνικά κύματα, τα οποία τα πολλά φεγγάρια του βοηθούν να ενισχυθούν στο διάστημα.
Το μαγνητικό πεδίο ενός πλανήτη δεν πρέπει να ευθυγραμμίζεται με τον άξονά του, αλλά γενικά το κάνει. Αυτό του Κρόνου αποκλίνει από τον άξονά του μόλις 1 μοίρα. Η πολικότητά του είναι αντίθετη από αυτή της Γης, πράγμα που σημαίνει ότι αν κάποιος κρατούσε ένα πυξίδα στον Κρόνο, το βελάκιο θα έδειχνε νότο αντί για βορρά. Το μαγνητικό πεδίο του είναι σχεδόν 600 φορές το μαγνητικό πεδίο της Γης, και το κέντρο του – αποτελούμενο από υγρό υδρογόνο που κινείται γρήγορα γύρω από ένα πετρώδες πυρήνα – αγγίζει την ηλεκτρισιμότητα που απαιτείται για ένα μαγνητικό πεδίο.
Ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο Ουρανός διαφέρει από τους περισσότερους άλλους πλανήτες του ηλιακού συστήματος είναι ότι οι πόλοι του βρίσκονται στις πλευρές του, έχοντας ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει αλλαγή ημεράς και νύχτας στον πλανήτη. Λόγω αυτού, το μαγνητικό πεδίο που περιβάλλει τον Ουρανό ευθυγραμμίζεται στενά με την ισημερινή του, αντί για τους πόλους του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα ταλαντευτικό κίνημα στο πεδίο. Έχει 또한 πάρει ένα παράξενο σχήμα, με μια длинга ουρά που στρίβει μαζί με τον πλανήτη.
Το μαγνητικό πεδίο της Γης έχει αλλάξει πολλές φορές στο παρελθόν, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε αντιστροφή των πόλων της Γης, με τον βόρειο πόλο να μεταβαίνει στο νότιο ημισφαίριο και τον νότιο πόλο στο βόρειο. Τέτοια αλλαγή θα προκαλούσε σημαντικό ανευρυσμό του μαγνητικού πεδίου της Γης, επιτρέποντας στα κοσμικά ακτίνες να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης και πιθανώς να προκαλέσουν μεταλλάξεις. Αυτό δεν έχει været πρόβλημα σε προηγούμενες διακυμάνσεις πεδίου, αλλά είναι δυνατόν.
