Η Πενσυλβανία ονομάστηκε για τα δάση της, καθώς τα τεράστια δάση της υπέστηρξαν δεκάδες φυλές Αμερικάνων Ινδιάνων ολόκληρο το χρόνο. Η Πενσυλβανία είναι ακόμη σπίτι μιας μεγάλης ποικιλίας φαγητών φυσικών πόρων, τόσο χλωρίδας όσο και ζωής, και δεν χρειάζεται να είστε τολμηρός εξωτερικός για να τα απολαύσετε.
Τα δάση της Πενσυλβανίας φιλοξενούν τεράστια ποικιλία φαγητών δέντρων. Θα ήταν αδύνατο να ονομάσετε όλα τα φαγητά φυτά της Πενσυλβανίας εδώ, αλλά μερικά δέντρα αξίζουν ειδική μνημονή.
Το σακχαροχάρτη (sugar maple) ήταν εξαιρετικά σημαντικό δέντρο για τους Αμερικανούς Ινδιάνους, οι οποίοι πρώτα ανάπτυξαν τη μέθοδο τρυπώματος του δέντρου χάρτης για το γλυκό χυμό του, και στη συνέχεια βράζοντας το για να συρραψτούν ο χυμός σε σιρόπι χάρτης. Για τις φυλές Αμερικανών Ινδιάνων της Πενσυλβανίας, το σιρόπι χάρτης ήταν κρίσιμο στοιχείο της χειμερινής τους διατροφής. Σήμερα απολαμβάνεται σε όλο τον κόσμο για το πλούσιο, γλυκό γεύμα του.
Τα δέντρα πεύκου προσφέρουν τις φύλλες τους, οι οποίες μπορούν να βραστούν για να φτιαχτεί τσάι· τα κωνοειδή τους, τα οποία περιέχουν φαγητά σπόρους· και την εσωτερική φλοιό τους, η οποία μπορεί να τριφτεί για να φτιαχτεί αλεύρι. Τα δάση της Πενσυλβανίας είναι επίσης πλούσια σε δέντρα που παράγουν ξηρούς καρπούς, όπως το Αμερικανικό Φουντούκι, το Αμερικανικό Καστανιά και το καρυδόκαρυδο (butternut).
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, μεγάλος αριθμός δέντρων και θάμνων της Πενσυλβανίας παράγουν φαγητά φρούτα.
Τα φαγητά φρούτα περιλαμβάνουν την Αμερικανική Δαμάσκηνο (American Plum), η οποία εμφανίζεται ως μεγάλος θάμνος ή κοντό δέντρο και παράγει λάμψινες κόκκινες δαμάσκηνες που ωριμάζουν σε Αύγουστο ή Σεπτέμβριο. Το δέντρο Ανατολικής Περσικής (Eastern Persimmon) μπορεί να μεγαλώσει έως 100 πόδια ψηλά, και παράγει γλυκά πορτοκαλί φρούτα στο φθινόπωρο. Η Πενσυλβανία είναι επίσης σπίτι πολλών ειδών κερασιών – συμπεριλαμβανομένης της χοκκερί (chokecherry), του οποίου το φρούτο είναι ιδιαίτερα αλωπώδες όταν είναι ωμός αλλά μπορεί να μαγειρευτεί σε μέλιτα και μαρμελάδες.
Πολλά φαγητά μούρια μεγαλώνουν άγρια στην Πενσυλβανία. Αυτά περιλαμβάνουν ριβές, αγριοκαρπούς, μούρα, φράουλες, μπλε μούρια και χούκλεμπεριες.
Τα δάση της Πενσυλβανίας αναπτύσσουν πολλά διαφορετικά φαγητά βότανα, αν και μπορεί να χρειαστεί μάτι ειδικού για να ξεχωρίσετε τη διαφορά μεταξύ φαγητών και μη φαγητών φυτών.
Τα fiddlehead ferns (σγουριές παπιουριάς) αναγνωρίζονται εύκολα από το χαρακτηριστικό τους σχήμα και μπορούν να τρωγώνται ωμά ή βραστά.
Το τσιφτετέλι (clover) αναπτύσσεται εκτεταμένα στα ανοιχτά λιβάδια της Πενσυλβανίας. Το λευκό τσιφτετέλι μπορεί να τρωγέται ωμό, και το κόκκινο τσιφτετέλι μπορεί να τρωγέται μετά το βράσμα. Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούν τα ραδίκια (dandelions) ζιζάνια, αλλά τα λουλούδια, τα φύλλα και οι ρίζες των ραδικίων είναι όλα φαγητά και θρεπτικά.
Η Πενσυλβανία φιλοξενεί πολλά φαγητά άγρια μανιτάρια – αλλά και πολλά φθαρτικά. Όπως με όλα τα άγρια φυτά, μη τρώτε τίποτα εκτός αν είστε σίγουροι για την ταυτότητά του και την ασφάλειά του!
Η fauna της Πενσυλβανίας είναι από τους πιο αφθονούς φαγητούς φυσικούς πόρους της. Οι ποταμοί και λίμνες της είναι σπίτι για πολλά ψάρια, αλλά τα αφθονά ελάφια της είναι αυτά που τρέφαν τις φυλές Αμερικανών Ινδιάνων για αιώνες. Η Πενσυλβανία φιλοξενεί 1,6 εκατομμύρια λευκόστια ελάφια, με πυκνότητες σε ορισμένα μέρη που φτάνουν τα 100 ελάφια ανά τετραγωνικό μίλιο. Τα ελάφια μπορούν να είναι ενόχληση για κηπουρούς και επικίνδυνα για οδηγούς, αλλά η αφθονία τους έχει πάντα αποτελέσει εύλογο για κυνηγούς, από Αμερικανούς Ινδιάνους έως τους πρώιμους αποίκους, έως τους σύγχρονους λάτρεις της εξωτερικής ζωής.
