Οι πρώιμοι Αθηναίοι δεν ζούσαν στην Ακρόπολη. Κατά τη Νεολιθική και Πρώιμη Εποχή Χαλκού (π.χ. 4000–2000 π.Χ.), οι οικισμοί συσσωρεύονταν στους προσκυλίους και τα περιφérica πεδία (Ιλισός, Εριδανός κοιλάδες)—κοντά στο νερό, αροτέρια γη, και άμυνα αλλά προσβάσιμη γη.
Μόνο τον 6ο αιώνα π.Χ. (τυραννία Πεισιστρατίδων) η ηγετική ελίτ ίδρυσε κατοικίες στην Ακρόπολη—σύντομα, διαμαρτυρικά. Οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένους (508 π.Χ.) τις εξέβαλε, σφραγίζοντας την Ακρόπολη ως το ιερό του λαού, όχι ανακτόρο.
Η Αστύ (πόλη) εξετείνεται βορειοδυτικά: Αγορά (πολιτικό/εμπορικό κέντρο), Κεραμικός (κεραμικά, νεκροταφείο), Πνυξ (λόφος συνεδρίασης), οικιστικά δήμους (χωριά) σε όλη την Αττική. Η Ακρόπολη υπερηφάνευε τις ζωές τους—δεν ήταν που κοιμόντουσαν.