Τα ταξίδια στην αρχή του 1800 ήταν κουραστικά, ακριβά, και συχνά επικίνδυνα — ωστόσο τα άνθρωπα αναλάμβαναν ταξίδια για δυνατούς λόγους:
Νέοι βρετανικοί/ευρωπαϊκοί αριστοκράτες περιήγησαν Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα για να απορροφήσουν τέχνη, αρχιτεκτονική, αρχαιότητα, και εξοχικότητα — τελειογνωμική σχολή για την ελίτ.
Βιομηχανικοποίηση και αποικιακή επέκταση ώθησαν εμπόρους, παράγοντες, και επιχειρηματίες σε απομακρυσμένες αγορές (Ινδία, Κίνα, Αμερικές) για να παρέχουν βαμβάκι, τσάι, μπαχαρικά, και να πουλήσουν βιομηχανικά προϊόντα.
Πρέσβεις, υπουργοί, και μοναρχοί ταξίδευαν για συνθήκες, συνεδρίες (Βιέννη 1815), βασιλικούς γάμους, και διαπραγματεύσεις ισορροπίας δυνάμεων.
Κυβερνητικές και κοινωνικά χορηγούμενες αποστολές (Χουμπόλντ, Ντάρβιν, Φράγκλιν, Λεύις & Κλάρκ) χάρτισαν φλωρά, φάουνα, γεωλογία, και γεωγραφία άγνωστων γαιών.
Εξερευνητές (Λιβινγκστον, Μπέρτον, Σπίκ, Πάρρι, Ρος) ζήτησαν πηγές Νείλου, Βορειοδυτική Διάβαση, Ανταρκτικές ακτές — οδηγούμενοι από δόξα, επιστήμη, και αυτοκρατορική φιλοδοξία.
Πλούσιοι ταξιδιώτες επισκέφθηκαν λουτρά (Μπάθ, Μπάντεν-Μπάντεν), παραλιακά θέρετρα (Μπρίγτον, Ντιέπ), και προκλήσεις (Ρήνος, Ελβετικές Άλπεις, Καταρράκτες Νιάγκαρα) — η αυγή του σύγχρονου τουρισμού.
Βελτιώσεις μεταφορών (ατμοπλοία, σιδηροδρόμους, καλύτεροι δρόμοι) δημοκρατικοποίησαν σταδιακά την κίνηση, θέτοντας τα θεμέλια για μαζικά ταξίδια αργότερα στον αιώνα.
