Η Ανταρκτική είναι η μόνη ήπειρος χωρίς μόνιμο ανθρώπινο πληθυσμό. Το ακραίο της περιβάλλον —η πιο κρύα (−89,2°C), η πιο ξηρά (τεχνικά έρημος, 166 mm ετήσιες βροχοπτώσεις στον Νότιο Πόλο), η πιο ανεμοφόλια (καταγράφηκαν 327 χλμ/ώρα), η υψηλότερη μέση υψόμετρη (2.500 m)— καθιστά την μόνιμη κατοίκηση φυσιολογικά και λογιστικά αδύνατη.
Η Συνθήκη της Ανταρκτικής του 1959 (54 μέρη, 29 συμβουλευτικά) «κάλυψε» τις εδαφικές διεκδικήσεις, απαγόρευε στρατιωτικές δραστηριότητες/πυρηνικές δοκιμές/ορυχεία μετάλλων, και αφιέρωσε την ήπειρο στην «ειρήνη και επιστήμη». Καμία κυριαρχία, καμία ιθαγένεια, καμία μετανάστευση. Άρθρο IV: «Κανένα πρόσωπο ή δραστηριότητα που λαμβάνει χώρα όσο η παρούσα Συνθήκη ισχύει δεν θα constituθεί βάση για να διεκδικήσει, να υποστηρίξει ή να αρνηθεί μια διεκδίκηση εδαφικής κυριαρχίας».
Η αποστολή Endurance του Σακλετόν (1914–17) παρειμένευσε στο πάγο — όχι από επιλογή. 1970–80: η Αργεντινή αερομεταφόρτωσε έγκυες γυναίκες στη βάση Εσπεράνσα (8 γεννήσεις, ενίσχυση διεκδίκησης «Αργεντινικής Ανταρκτικής»). Η Χιλή αντικατοπτρίστηκε στη Villa Las Estrellas. Ήταν γεωπολιτικές κινήσεις, όχι βιώσιμες κοινότητες. Δεν υπάρχουν ιδιωτικές κατοικίες· η Συνεδρίαση Συμβούλων Συμμάχων Συνθήκης Ανταρκτικής (ATCM) αποθαρρύνει ρητά την μη κυβερνητική παρουσία.
100.000+ τουρίστες/έτος (σεζόν 2023–24), κυρίως ναυτιλίας (Προβολοειδής Ανταρκτική). Οδηγίες IAATO: καμία νυκτερινή διαμονή ξηράς, μέγιστο 100 άτομα ανά τοποθεσία, βιοασφάλεια. Οι τουρίστες δεν «ζουν» εκεί — επισκέπτονται για ώρες.
Η κλιματική αλλαγή μπορεί να κάνει τις παράλιες ζώνες ελάχιστα λιγότερο εχθρικές, αλλά το σύστημα Συνθήκης, το περιβαλλοντικό πρωτόκολλο, και η θεμελιώδης φυσική (6 μήνες σκοτάδι, καταβατικοί άνεμοι, απομόνωση) αποκλείουν τη μόνιμη εγκατάσταση. Η Ανταρκτική θα παραμείνει ήπειρος επιστήμης, όχι προαστίων.
