Το φαινόμενο των δικασιών μαγείας που ξέπλυνε την Ευρώπη από τον 15ο έως 18ο αιώνα δεν τελείωσε απότομα αλλά εξαφανίστηκε σταδιακά καθώς οι διανοητικές, νομικές και πολιτιστικές ροές μετέβαλαν. Η τελευταία καταγεγραμμένη εκτέλεση για μαγεία στην Ευρώπη συνέβη το 1782 στη Πολωνία, αλλά η πρακτική είχε απομακρυνθεί για περισσότερο από ένα αιώνα πριν από αυτή την τελική υπόθεση.
Η κορυφή των θηραμάτων μαγών συνέβη μεταξύ 1560-1660. Μετά, διάφοροι παράγοντες συνέβαλαν στη μείωση των διώξεων:
Διάφορες δικαιοδοσίες επίσημα αναιρούσαν τους νόμους μαγείας:
Φιλόσοφοι όπως Λок, Βολτέρ και Μπεκαρία έκριναν τις δικασιές μαγών ως αλογικές, βίαιες και νομικά αμυντικές. Η έμφαση στην εμπειρική απόδειξη, τη δίκαιη διαδικασία και την αναλογική ποινή ενίσχυσε τους θεολογικούς και νομικούς θεμελιωτές της δίωξης μαγείας.
Πρωτεστάντες και Καθολικές αρχές όμοια ντρέπονταν με το χάος και τη ζημιά στην φήμη των θηραμάτων μαγών. Πολλοί θεολόγοι ξαναορίζουν τη μαγεία ως πλάνη και όχι διαβόλική συμφωνία, αφαιρώντας τον αναγκαίο λόγο για θανατηφόρα τιμωρία.
Η πτώση ήταν ανώμαλη. Το Ιερό Ρωμαϊκό'Imperium είδε νωριμότερη μείωση· Πολωνία και Ελβετία είχαν αργές αναφλέξεις. Η εκτέλεση της Άννα Γκέλντι το 1782 στο Γκλάρους, Ελβετία (συχνά αναφερόμενη ως τελευταία στην Ευρώπη) και η εκτέλεση δύο γυναικών το 1793 στο Πόλνι, Πολωνία (μερικές φορές αμφισβητείται) αντιπροσωπεύουν τις τελευταίες καταγεγραμμένες περιπτώσεις.
Ενώ οι επίσημες δικασιές τερμάτισαν, η πίστη στη μαγεία παρέμεινε στον λαϊκό πολιτισμό. Αυτόνομη βία εναντίον υποψήφιων μάγων συνέχισε κατακερματισμένα στο 19ο αιώνα. Το νομικό τέλος αντανακλά το μονόπωλο του κράτους στη δικαιοσύνη και τις μεταβαλλόμενες επιστημολογίες περισσότερο από τη λαϊκή απιστία.
Το τέλος των δικασιών μαγών αποδεικνύει πώς τα νομικά συστήματα εξελίσσονται όταν τα εμπειρικά πρότυπα αντικαθιστούν τις υπερφυσικές εξηγήσεις—μια μετάβαση ακόμη σχετική σε σύγχρονες συζητήσεις για απόδειξη, δικαιοσύνη και ηθικό πανικό.
