Η απαγόρευση στους στρατιώτες να περπατούν με βήμα σε γέφυρες άρσης δεν είναι στρατιωτική παράδοση — είναι φυσική. Δυο διακριτοί μηχανισμοί δημιουργούν πραγματικό κίνδυνο κατάρρευσης:
Οι γέφυρες άρσης σχεδιάζονται για κατανεμημένα φορτία (κίνηση, άνεμοι, δικό τους βάρος). Οι στρατιώτες που περπατούν με βήμα δημιουργούν συγχρονισμένα, συγκεντρωμένα κατακόρυφα δυνάμεις σε τακτικά διαστήματα — ουσιαστικά μια ρυθμική χτυπηματική δύναμη στη δομή. Αυτό μπορεί να ξεπεράσει τα όρια σχεδιασμού για τοπικό τάση.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η μηχανική αντίχηση. Κάθε δομή έχει φυσικές συχνοτήσεις δόνησης. Αν το ρυθμό των στρατιωτών ταιριάζει με τη φυσική συχνότητα της γέφυρας, κάθε βήμα προσθέτει ενέργεια στην ταλάντωση. Το πλάτος αυξάνεται προοδευτικά — μικρές εισόδους δημιουργούν μεγάλες κινήσεις. Αυτό το θετικό feedback loop μπορεί να καταστρέψει τη γέφυρα.
Η κατάρρευση της Broughton Suspension Bridge το 1831 στην Αγγλία (74 στρατιώτες) και η καταστροφή της γέφυρας Angers το 1850 στη Γαλλία (478 στρατιώτες, 226 θύματα) επιβεβαίωσαν τον κίνδυνο. Η σύγχρονη μηχανική ενσωματώνει συστήματα αποσβέσεως, αλλά η προφυλακτική μέτρα παραμένει παγκόσμια στρατιωτική δοktrίνη.
Οι στρατιώτες διατάσσονται να «σπάσουν βήμα» (σπάσουν ρυθμό, περπατούν ελεύθερα) όταν διαβαίνουν οποιαδήποτε γέφυρα άρσης. Αυτό το απλό μέτρο εξαλείφει πλήρως τον κίνδυνο συγχρονισμού.
Η αρχή εκτείνεται πέρα από τις γέφυρες: οποιαδήποτε δομή με φυσική συχνότητα που ταιριάζει με περιοδική δύναμη είναι ευάλωτη. Οι μηχανικοί λογαριασμοί για άνεμους, κίνηση, σεισμούς και ακόμα και ανθρωπογενείς δονήσεις σε γήπεδους και πεζογέφυρες (συγκεκριμένα το Millennium Bridge του Λονδίνου, το οποίο αρχικά ταλαντεύτηκε από συγχρονισμό πεζών).
