Αν και η Παναμά δεν πυροβόλησε ποτέ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η γεωγραφική της θέση την έκανε κορύφαιο αλυσίδας των Συμμαχικών στρατηγικών. Ο Διορύγας της Παναμάς, ολοκληρωμένος μόλις δύο χρόνια πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, γίνει η πιο κρίσιμη θαλάσσια συντόμευση στον πλανήτη, και η συνεργασία της Παναμάς με τις Ηνωμένες Πολιτείες μετατρέψε τον ισθμό σε φρούριο, αρτηρία εφοδιασμού και κέντρο επικοινωνιών που σχήμασε το αποτέλεσμα του конфлиκτίου.
Υπό τη Συνθήκη Χέι–Μπουνάου-Βαρίλλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αποκλειστικό έλεγχο στη Ζώνη Διορύγματος. Καθώς ο πόλεμος εξαπλώθηκε στον Ατλαντικό, η Ουάσιγκτον επένδυσε πόρους στην άμυνα του υδροδρομίου. Οι δυνάμεις αυξήθηκαν, εγκαταστάθηκαν ακτοβόλιδες, και αντιπυραυλικά δίκτυα εκτείνονταν στις προσεγγίσεις. Ο στόχος ήταν απλός: να αποτρέψει τους γερμανικούς επιδρομείς ή τα U-boats από τη διάσπαση της σύνδεσης μεταξύ των ατλαντικών και ειρηνικών στόλων.
Ο διορύγματα μειώνει τον χρόνο μετάβασης μεταξύ ανατολικής ακτής ΗΠΑ και Ειρηνικού κατά εβδομάδες. Μαχητικά πλοία, πλοία μεταφοράς στρατού και επιχειρησιακά πλοία κινούνταν μέσα από τις χλουστερές σε μια ημέρα αντί να περιστρέφουν το Ακρωτήριο Horn. Αυτή η ταχύτητα επέτρεψε στο αμερικανικό ναυτικό να μετατοπίσει δυνάμεις γρήγορα μετά την είσοδό του στον πόλεμο το 1917, ενισχύοντας το Ειρηνικό Στόλο και υποστηρίζοντας συμμαχικές επιχειρήσεις από τη Χιλή έως τις Φιλιππίνες.
Η Μπαλμπόα και η Κρίστοβαλ έγιναν λιμάνιο κατεπαίρουν για ναυαγιάντες, υποβρύχιο-θηραστές και πλοία υδροπλάνων. Από αυτές τις βάσεις, αμερικανικά πλοία παρεπορούσαν τις προσεγγίσεις των Καραϊβών, παρεπορούσαν συρράφθειες και θηραύσαν διαφημισμένους γερμανικούς εμπορικούς επιδρομείς. Ραδιοσταθμοί στη ζώνη απαντούσαν και ретράσδουν πληροφορίες, συνδέοντας τον διορύγματα στο ευρύτερο δίκτυο σημάτων των Συμμάχων.
Υποθαλάσσια καλώδια που καταλήγουν στην Παναμά συνδέουν την Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική και τον Ειρηνικό. Ο σταθμός καλώδιων στη Μπαλμπόα διαχειριζόταν διπλωματικές επιμελήσεις, ναυτικές εντολές και εμπορικό κίνηση, εξασφαλίζοντας ότι η Ουάσιγκτον μπορούσε να συντονίσει με σύμμαχους στο Τόκιο, τη Λίμα και το Σαντιάγο χωρίς να βασίζεται σε ευάλωτες ατλαντικές διαδρομές.
Χιλιάδες εργάτες Παναμάς κράτησαν τον διορύγματα λειτουργικό—βυθίζοντας κανάλια, συντηρώντας μηχανήματα χλουστερών, χτίζοντας στρατώνας και διαχειριζόμενοι υπηρεσίες υποστήριξης. Η εργασία τους επέτρεψε στη ζώνη να λειτουργεί καθημερινά, ακόμα και όταν η αμερικανική στρατιωτική παρουσία φουσκωνόταν.
Η Παναμά δήλωσε πόλεμο στη Γερμανία τον Απρίλιο 1918, αλλά η πραγματική συνεισφορά της ήταν χρόνια ήσυχης συνεργασίας. Ασφαλίζοντας τον διορύγματα, η δημοκρατία επέτρεψε στον συμμαχικό πολεμικό μηχανισμό να λειτουργήσει ως αληθινώς παγκόσμια δύναμη—ένα στρατηγικό κέρδος που ξεπερνούσε πολύ το μέγεθος της χώρας.
