Μεταξύ της δυτικής ακτής της Νεκράς Θάλασσας και της βόρειας άκρης του Κόλπου Ακαβά εκτείνταν η **Ιδουμαία** (Ιδουμαία)—μια σιδηρού βασιλεία (π.χ. 13–6ος αι. π.Χ.) στο τι είναι τώρα νότια Ιορδανία, νότια Ισραήλ (Νέγκεβ), και βορειοδυτική Σαουδική Αραβία.
Η Ιδουμαία καταλάβαινε το ορεινό πλάγιο ανατολικά της Κοιλάδας Αραβά (η ρήξη που συνδέει τη Νεκρά Θάλασσα με τον Κόλπο Ακαβά). Κύρια τόποι: Μποζέ (Μπουσαϊρά)—πρωτεύουσα· Σέλα (στέρη Πέτρα)· Εσιόν-γεβέρ—εναλιος λιμένας Ερυθράς Θάλασσας. Η Βασιλική Οδός, ζωτικός βορειονοτικός εμπορικός άξονας, διέτρεχε την Ιδουμαϊκή επικράτεια.
Βιβλικά κείμενα απεικονίζουν Ιδουμαίους ως απογόνους του Ησαύ (αδελφού Ιακώβ)—συγγενείς αλλά συχνά αντιπάλους. Συγκρούσεις υπό Σαούλ, Δαβίδ (που φρούρισε Ιδουμαία), Σολομών (λιμένας Εσιόν-γεβέρ), Ιωσαφάτ, Αμασιά. Η Ιδουμαία επαναστάτησε υπό Ιωράμ (2 Βασιλείς 8:20–22).
Η κληρονομιά της Ιδουμαίας: μια χαλκοτρεφής βασιλεία κάθισμα στα εμπορικά δρόμους της ερήμου, γέφυρα Αραβίας και Λεβάντης—μέχρι να τη σβήσουν οι μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές και η αραβική μετανάστευση ως ξεχωριστή πολιτική.