Η Θάλασσα Κασπίας είναι ένα γλυκό ως άλμυρο ενδογειτικό plansos—όχι αλάτινη θάλασσα. Παρά το όνομά της και την αλμυρότητά της (1,2% μέσος όρος, απέναντι στο 3,5% του ωκεανού), είναι ένα ενδορροϊκό λεκάνη (بدون εξόδου στον ωκεανό) που τρέφεται převwiegend από γλυκά ποτάμια.
Βόρεια (δέλτα Βόλγας): Σχεδόν γλυκό νερό (0,1-0,5%)
Κεντρικά: Άλμυρο (1,0-1,3%)
Νότια (όλμη Καρα-Μπογκαζ-Γκολ): Υπεραλατός (έως 35%—εξατμιστική λεκάνη)
Η καθαρή εξάτμιση συγκεντρώνει άλατα με γεωλογικούς χρόνους, αλλά η ποταμική ελαφρυντη διατηρεί τον γενικό άλμυρο χαρακτήρα.
Ιστορική σύμβαση: μεγάλος μέγεθος (371.000 χλμ²), άλμυρο νερό, παρόμοιες-με-ακτιδαλησεισμούς, και νόμαθες θαλασσια. Νομικά, είναι λίμνη (UNCLOS: ενδογειτικό σώμα νερού), αλλά πέντε ακτοπλοϊκές κρατών (Ρωσία, Ιράν, Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Αζερμπαϊτζάν) διαπραγματεύονται τον ορισμό της ως "θάλασσα" για διαμοιρασμό πόρων.
Ενδημική βιοποικιλότητα: Φώκια Κασπίας (μονο μονο μαρίνιο θηλαστικό), 6 είδη esturgeons (μπελούγκα, πηγή 90% παγκόσμιας αβγάταρας), μοναδικά ψάρια (κίλκα, κασπιανή ροφός). Απειλές: Υπεραλίευση, ρύπανση, εισβλητικά είδη (μεδουσα Mnemiopsis), κλιματικές διακυμάνσεις επιπέδου (±2μ τελευταίες δεκαετίες).
Η καρδιά γλυκών ποταμών της Κασπίας μέσα σε ένα άλμυρο, ενδογειτικό σώμα δημιουργεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά υδατικά οικοσυστήματα της Γης—ούτε πλήρως λίμνη, ούτε πλήρως θάλασσα.
