Ο Σενάτορας Άλμπερτ Τζ. Μπέβεριτζ (R-IN), ηγετική αυτοκρατορική φωνή στις συζητήσεις 1898–1900, διατυπώνει μια περιεκτική δικαιολογία για την αμερικανική εδαφική επέκταση. Το ομιλία του «March of the Flag» και τα σενάτορια ορίσματα του περιέγραψαν πέντε κατηγορίες οφελών που πίστευε ότι η αμερικανική συσχέτιση θα έφερε στη Χαβάη, Πουέρτο Ρίκο, Φιλιππίνες και Κούβα.
Ο Μπέβεριτζ υπόσχεσε αμερικανικό κεφάλαιο, τεχνολογία και πρόσβαση σε αγορές θα μεταμόρφωναν τις αποικιακές οικονομίες. Οι αμερικανικές ταριφικές πολιτικές (πλέον τροποποιημένες από τον Foraker Act, Philippine Organic Act) θα ενσωμάτουν αυτά τα εδάφη στην αμερικανική οικονομική σφαίρα, δημιουργώντας θέσεις εργασίας, ανεβάζοντας μισθούς και αναπτύσσοντας υποδομές — λιμάνια, σιδηρόδρομοι, φυτείες, μεταλλεία.
Διάλεξε ότι η αμερικανική διοίκηση θα αντικαθιστούσε διαφθορά, κατακερματισμό και απολυταρχία με αρχές «Αγγλοσαξονικές»: νομική κανονικότητα, ειλικρινή δικαστήρια, δημόσια υπηρεσία, διαφανής γραφειοκρατία. Οι ΗΠΑ θα καθοδέγουν τα «νήπια» λαοί στην αυτοκυβέρνηση — τελικά.
Ο Μπέβεριτζ υπέδειξε αμερικανικά εκπαιδευτικά μοντέλα (δημόσια σχολεία, επαγγελματική κατάρτιση, αγγλική διδασκαλία) και ιατρικές προόδους (αποχέτευση, εμβολιασμός, ερευνητικές τροπικές ασθένειες, νοσοκομειακά συστήματα). Το σχολικό πρόγραμμα της Φιλιππινικής Επιτροπής (1901+) και η εξάλειψη της κίτρινης πυρετός στην Κούβα (Γκόργκας/Ρίντ) αναφέρονταν ως απόδειξη.
Οδοί, γέφυρες, λιμένες, τηλεγραφικά νήματα, ταχυδρομικά συστήματα, κοινωφελή — ο Μπέβεριτζ τα χαρίσατε ως δώρα της αμερικανικής μηχανικής και κεφαλαίου που θα «πολιτεύαιναν την ερημιά» και θα επιτρέπουν το εμπόριο.
Η πιο πατερναλιστική διεκδίκηση: η έκθεση σε αμερικανικές αξίες (δημοκρατία, χριστιανισμός, ατομισμός, γενρικά πρότυπα) θα «ανύψωναν» τις ιθαγενείς κουλτούρες. Ο Μπέβεριτζ πιστεύει αυθεντικά σε μια αποστολή πολιτισμού — «το βάρος του λευκού ανθρώπου» στη φράση του Κιπλίνγκ.
Το όραμα του Μπέβεριτζ αντανακλά φυλετική ιεραρχία, οικονομικό αυτοενδιαφέρον και στρατηγικό υπολογισμό. Τα εδάφη έβλεπαν: εξόρυξη πόρων, καταστολή ανεξαρτηστικών κινήσεων (Φιλιππινικά–Αμερικανικός Πόλεμος), περιορισμένη αυτοκυβέρνηση και πολιτιστική διαταραχή — παράλληλα με auténtικές βελτιώσεις υγείας, εκπαίδευσης και υποδομής. Τα «οφέλη» ήταν πραγματικά αλλά υπό όρους, ανισά και υπηρετούσαν αυτοκρατορικούς στόχους.
Οι προβλέψεις του Μπέβεριτζ για ευγνώμονα απορρόφηση αποδείχθηκαν λανθασμένες· οι διεκδικήσεις υποδομής και θεσμοθετημένου χτίσεως είχαν περισσότερη εγκυρότητα.
