Αν και η ρωμαϊκή αψίδα δεν προέκυψε από τους Ρωμαίους, αυτοί είναι αυτοί που την ωθήσαν στα όριά της και διέσπαραν την δημοφιλία της. Ενσωμάτωσαν τη χρήση αψίδων στην υποδομή τους. Η ρωμαϊκή αψίδα αποτελείται από τούβλα ή «βουσσουάρ». Αυτά τα βουσσουάρ χτίζονται με τέτοιο τρόπο που ωθούνται εξω και κάτω από το «κλειδί» ή κεντρικό βουσσουάρ. Το κλειδί υποστηρίζει τα άλλα βουσσουάρ. Ακόμα και σήμερα, οι αρχιτέκτονες και οι οικοδόμοι χρησιμοποιούν το σχέδιο ρωμαϊκής αψίδας λόγω του έξυπνου σχεδιασμού του.
Οι ρωμαϊκές αψίδες στοιβαζόμενες πλευρά-πλευρά μπορούν να καλύψουν μεγάλες αποστάσεις και μεγάλους εδάφους στέγης. Συνηθισμένα παραδείγματα αυτού είναι υδαγωγοί και βαρέλι βόλτες. Οι βαρέλι βόλτες – που χρησιμοποιούνται σήμερα στα στάδια – χρησιμοποιούνταν συχνά για εισόδους και εξόδους μεγάλων κτιρίων. Αυτά αποτελούνται από μια σειρά αψίδων, ή μια συνεχής αψίδα, για να σχηματίσουν το ταβάνι μιας δομής – συχνά μοιάζοντας με το εσωτερικό ενός σηραγγίου ή βαρέλι. Αρχαίες αποχετεύσεις επίσης χρησιμοποίησαν τεχνολογία βαρέλι βόλτας. αργότερα, μεσαιωνικές εκκλησίες και καθεδρικοί ναοί χρησιμοποίησαν τροποποιημένες βαρέλι-βόλτα ταβάνια.
Η χρήση αψίδων σε δομές επιτρέπει μεγάλη χωρική περιοχή σε δωμάτια. Για παράδειγμα, η χρήση αψίδων σε βαρέλι βόλτες, γροιν βόλτες, οξεία αψίδες βόλτες και στέγες επιτρέπει ένα πολύ πιο δυνατό και μεγαλύτερο χώρο από ό,τι θα ήταν δυνατόν με ένα παραδοσιακό επίπεδο ταβάνι χωρίς αψίδα. Η εξουσία των βαρέλι βόλτων στα δημόσια κτίρια επέτρεψε μεγαλύτερα κτίρια που μπορούσαν να φιλοξενήσουν περισσότερους ανθρώπους.
Ένα από τα πολλά πλεονεκτήματα της ρωμαϊκής αψίδας, ή παραλλαγών αψίδας, είναι η ικανότητα να διαμορφωθεί σε άλλες αρχιτεκτονικές δομές, όπως βόλτες και θόλοι. Οι θόλοι αποτελούνται από αψίδες που συναντώνται στο κέντρο. Οι βόλτες είναι καμπυλοειδείς δομές από πετρώματα κατασκευασμένες για να σχηματίσουν ταβάνια ή στέγες. Παραδείγματα βόλτων είναι η βαρέλι βόλτα, γροιν βόλτες και κλοιστέρ βόλτες.
Ένα τεράστιο πλεονέκτημα που παρείχε η αψίδα ήταν αρκετή σταθερότητα για να χτίσει επιτυχώς μακρούς υδαγωγούς σε μεγάλες περιοχές. Προηγουμένως, οι πόλεις έπρεπε να χτιστούν κοντά σε ποτάμι ή άλλη πηγή νερού· ωστόσο, αφού η ρωμαϊκή αψίδα fece τους υδαγωγούς δυνατούς, μεγάλες πόλεις συνδεδεμένες με απομακρυσμένες πηγές νερού μπορούσαν να μεγαλύνουν λόγω διαθεσιμότητας νερού.
