Δείτε σε ένα χάρτη, η Λίμνη Κόμο της Ιταλίας μοιάζει με τίποτα τόσο πολύ όσο με έναν Ολυμπιονίκη τρεχούμενο, στήθος μπροστά και πόδια πλήρως εξετασμένα σε τελική φάση προς τη γραμμή φινίς. Αυτό είναι τόσο κουραστικό όσο γίνονται τα πράγματα στους ηλιοφωτσμένους περιβάλλοντες της βαθύτερης λίμνης της Ιταλίας, όπου η «λα ντολτσε βίτα» είναι η μόνη «βίτα».
Μια φορά οι πιο εργατικοί κάτοικοι της Λίμνης Κόμο ήταν οι εκατομμύρια σηρικά που στρέφουν κουκουνιά για να παρέχουν την πρώτη ύλη για το καλύτερο μετάξι της Ευρώπης. Οι δουλειές τους, ωστόσο, μετέβησαν στην Κίνα πάλαι. Η Λίμνη Κόμο τώρα κλώβει όνειρα.
Το μακρύ στενό προφίλ της Λίμνης γλύφθηκε από έναν παγετώνα περίπου 10.000 χρόνια πριν στο τέλος της τελευταίας Εποχής του Πάγου. Το «τόρσο» της, το Κορίκο, χωρίζει μια αλυσίδα ασβεστόλιθων βουνών. Η γυμνή βραχώδης περιφέρεια της ανατολικής της άκρης, ή της Λέκο, ακτής παρέχει έντονο αντίθεση με τους κυματιστούς πράσινους όχθες της Κόμο, της δυτικής της άκρης. Η ακτὴ είναι πάντα ορατή από τις Άλπεις που ανεβαίνουν μεγαλοπρεπώς στην απόσταση.
Από την προϊστορική εποχή οι όχθες και οι περιβάλλοντες λόφοι της Λίμνης έχουνbeen σημεία συλλογής και εμπορικές διαδρομές. Ο Ιούλιος Καίσαρ, το 59 π.Χ., δημιούργησε την οικισμό Novum Comum και ανέθεσε τους πιο αγαπημένους υποστηρικτές του εκεί.
Η στρατηγική της θέση ανάμεσα στην Κοιλάδα του Πό της Βόρειας Ιταλίας και τις πέρες Αλπεις που οδηγούν στην Κοιλάδα του Ρήνου της Γερμανίας όπου οι Ρωμαίοι είχαν σημαντικά εμπορικά ενδιαφέροντα άφησαν την περιοχή να ευδοκιμήσει. Σύμφωνα με το ComoGuide.com, ωστόσο, η θέση της 또한 υποβάλλονταν την περιοχή σε συνεχή πολέμους.
Η κατοχή της περιοχής άλλαξε χέρια πολλές φορές στους αιώνες μετά την πτώση της Ρώμης. Το 1859, με την ήττα των Αυστριακών στο Σαν Φερμό, η Λίμνη γέννησε μέρος του Βασιλείου της Ιταλίας.
Κανένα γεγονός στον ημερολόγιο της Λίμνης Κόμο δεν ανακαλεί το ταραχώδες παρελθόν τόσο ζωντανά όσο το φεστιβάλ του Αγίου Ιωάννη στα τέλη Ιουνίου, που γίνεται στο και γύρω από το μόνο νησί της Λίμνης, τη Κομαντσίνα. Για να ρυθμίσετε σωστά την διάθεση, διαβάστε το μυθιστόρημα του 17ου αιώνα του Αλεσάντρο Μαντζόνι «Οι Αρραβωνιαστικοί», που απεικονίζει τη ζωή στη Λίμνη Κόμο κατά τους δύο αιώνες της σκληρής ισπανικής κυριαρχίας.
Τα πυροτεχνηματα που φαίνονται για χιλιόμετρα βάζουν τα τελικά αριστουργήματα στο φεστιβάλ, αλλά η λάμψη τους δεν είναι σχεδόν τόσο κινούμενη όσο τα φώτα λουμαγκίτ, κοχύλια σαλιγκών γεμάτα με καύσιμο ελαιόλαδο που φωτίζουν την ακτὴ του νησιού. Στις πρώιμες μέρες του φεστιβάλ, οι ντόπιοι τρώγαν πολέντα και σαλιγκιά. Τότε έβαζαν τα άδεια κοχύλια σαλιγκιών σε καλή χρήση μετατρέποντάς τα σε φανούς.
Οι όχθες της Λίμνης Κόμο είναι κουκκουλωμένες με δεκάδες χωριά προσβάσιμα από τους περιφερειακούς δρόμους, τα πλοίαρμα ή τα βάρκα εκδρομών. Αρχαίες εκκλησίες που χαρίζουν μεσαιωνικές πλατείες και μεγάλα βασιλικά βίλες στα κοινά κοσμήματα κήπους είναι σκορπισμένα ανάμεσα σε αυτά.
Το Μπελάτζιο, σε ένα ακρωτήριο στη σύζευξη των δύο άκρων της Λίμνης Κόμο, είναι ένα χαρματιστικό χωριό με θερμά χρώματα κτίρια που κυλούν κάτω από τον λόφο παράλληλα με λιθαρίες σκαλοπάτιες που οδηγούν στην ακτή. Τα λουξ ξενοδοχεία του μοιράζονται την ακτοπαράλια με designer καταστήματα και καφέ. Το Μπελάτζιο είναι μαγνήτης ψώνιων για εκείνους που ψάχνουν Made in Italy μετάξι, κεραμικά και δερμάτινα αντικείμενα.
Τα μετάξι αντικείμενα των καταστημάτων του Μπελάτζιο έρχονται από τη Κόμο, περίπου μία ώρα οδήγησης νότια απ' αυτή. Περισσότερο από 80% του μετάξι της Ευρώπης παράγεται εδώ. Ακόμα πιο λαμπρό από τα μετάξι της, ωστόσο, είναι η μαύρη λευκή, ροζ και γκρι σμυρνισμένη μαρμαρίνα φαστσιάδα του Broletto του 13ου αιώνα της Κόμο στην Πλατεία ντε Δούομο.
Ένα λιγότερο τουριστικό χωριό περίπου 5 λεπτά από το Μπελάτζιο, το Πεσκαλό προσφέρει λιμενική διατροφή σε φρέσκα ψάρια λίμνης.
Το εστιατόριο Locanda στο νησί Κομαντσίνα έχει σερβίρει το ίδιο εξαμέρο γεύμα για περισσότερους από εξήντα χρόνια. Ξεκινά με φρέσκα λαχανικά και αλατόνυμα κρέας, και τελειώνει με φλογιζόμενη κονιάκ και καφέ. Το κρασί περιλαμβάνεται.
