Η ταυρομαχία θεωρείται συχνά ως ένα ρομαντικό γεγονός από τα νουβέλες του Ερνέστ Χέμινγκγουεϊ, αλλά η παράδοση δεν μπορεί να βρεθεί μόνο στις σελίδες ενός βιβλίου—είναι ακόμα πολύ ζωντανή σήμερα, στις corrida της Ισπανίας και σε άλλα μέρη του κόσμου. Αν και μορφές ταυρομαχίας γίνονται σε πολλές χώρες, η κλασική ταυρομαχία θεωρείται ισπανική παράδοση, μέρος της tựχθων κουλτούρας. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι η ταυρομαχία είναι βίαιη.
Η ταυρομαχία υπάρχει από πολύ καιρό· για παράδειγμα, οι αρχαίοι Ετρούσκοι συμμετείχαν σε κάποια μορφή ταυρομαχίας και οι Ρωμαίοι απολάμβαναν το θέαμα. Η ταυρομαχία αναπτύχθηκε πραγματικά στη Ιβηρική χερσόνησο (η περιοχή που αργότερα έγινε Ισπανία και Πορτογαλία). Οι Μούροι βελτίωσαν το αθλημα, εισάγοντας άνδρες σε ειδικά εκπαιδευμένα άλογα. Τελικά οι θεατές ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για άνδρες που μαχούνται με ταύρους με τα πόδια, και η ταυρομαχία γίνε ουσιαστικά αυτό που είναι σήμερα το 1726, όταν εισήχθησαν το σπαθί και η μουλέτα (μικρό κουκούλι που χρησιμοποιεί ο ματαδόρ).
Χρειάζονται πολλοί άνθρωποι για να οργανωθεί μια ταυρομαχία. Υπάρχει ο ματαδόρ, ο οποίος είναι η κύρια ανθρώπινη έλξη της εκδήλωσης και που μαχείται με τον ταύρο με σπαθί. Πολλοί ματαδόρες proviennent από οικογένειες ταυρομαχίας· το να είσαι ματαδόρ είναι ακριβό επιχειρηματικό, καθώς ο ματαδόρ πρέπει να αγοράσει ή να ενοικιάσει στολή και εξοπλισμό, να πληρώσει την ομάδα του, και να πληρώσει για την ευκαιρία του να μαχτεί τον ταύρο. Υπάρχουν οι πικαδόρες, άνδρες καθημένοι σε άλογα που ξιφώνουν τον ταύρο, και οι μπαντεγιγέρο, άνδρες που ξεμείνουν βελόνες στον ταύρο με τα πόδια. Και, φυσικά, υπάρχει ο ταύρος. Οι ταύροι στο αμφιθέατρο είναι ειδικά ανατεθραμμένοι ταύροι μάχης και έχουν τριώς έως τέσσερις χρόνια.
Μια ταυρομαχία έχει τρία διακριτά στάδια. Πριν ξεκινήσουν αυτά τα στάδια, ο ταύρος αφήνεται στο αμφιθέατρο και ο ματαδόρ και οι μπαντεγιγέρο δοκιμάζουν τον ταύρο για τη θυμωδία του τσέκοντας ένα μεγάλο κουκούλι. Τότε ξεκινά το πρώτο στάδιο. Κατά αυτό το στάδιο, ο ματαδόρ παρατηρεί τον ταύρο και ένας πικαδόρ ξιφώνει το λαιμό του ταύρου. Αυτό εξασθενεί τον ταύρο. Στο δεύτερο στάδιο της ταυρομαχίας, οι μπαντεγιγέρο προσπαθούν να ξεμείνουν τον ταύρο με τις βελόνες τους, όσο πιο κοντά στην αρχική πληγή του πικαδόρου—ακόμα περισσότερο εξασθενίζοντας τον ταύρο. Στο τρίτο στάδιο, ο ματαδόρ εμφανίζεται ξανά, ελκύοντας τον ταύρο με το κουκούλι του και τραβώντας τον όσο πιο κοντά γίνεται. Αν ο ματαδόρ πετύχει, θα σκοτώσει τον ταύρο με μια πληγή μέσω της καρδιάς. Μερικές φορές, αν ο ταύρος εκτελεί καλά, η ζωή του διασώζεται από τον ματαδόρ ή την μάζα.
Η ταυρομαχία συνδέεται κυρίως με την Ισπανία, αν και είναι δημοφιλής και στην Πορτογαλία, μέρη της Νότιας Γαλλίας και στην Λατινοαμερική (το μεγαλύτερο αμφιθέατρο ταυρομαχίας, ή corrida, βρίσκεται στη Μεξικό και μπορεί να καθίσει 40.000). Οι στυλ μπορεί να διαφέρουν βάσει τοποθεσίας, με ορισμένες περιοχές να χρησιμοποιούν αγέλδες αντί για ταύρους ή να εστιάζουν στις ακροβατίες του ταυρομάχου παρά στον θάνατο του ταύρου. Μια αμερικανική μορφή ταυρομαχίας εξελίχθηκε από την παράδοση του rodeo, με κλόουν rodeo που αποφεύγουν ταύρους.
Πολλοί βλέπουν την ταυρομαχίαとして ένα ανεπιφύλακτο βίαιο και επικίνδυνο αθλημα. Οι συμμετέχοντες είναι πάντα σε κίνδυνο να ξεμείνουν από τον θυμωμένο ταύρο—ειδικά οι ματαδόρες, αλλά όλοι στο αμφιθέατρο είναι σε κάποιο ρίσκο, και ακόμη και οι θεατές μπορούν να πληγώσουν αν ένας θυμωμένος ταύρος πάει για τις θηκές. Ο ταύρος πάσχει έναν βραδύ, αιματηρό θάνατο, και μπορεί να χρειαστούν πολλές προσπάθειες από τον ματαδόρ πριν ο ταύρος τεθεί τελικά έξω από την πείνα του. Ορισμένες πόλεις στην Ισπανία έχουν απαγορεύσει την ταυρομαχία και η ισπανική δημόσια τηλεόραση δεν εκπέμπει πλέον ζωντανές εκδηλώσεις ταυρομαχίας, αναφέροντας κώδικα κλάδου που απαγορεύει την εκπομπή γεγονότων που μπορεί να αναστατώσουν τα παιδιά.
