Η πλούσια μουσική κληρονομιά της Ιταλίας χαρακτηρίζεται από ξεχωριστά όργανα κεντρικά για τις περιφερειακές παραδόσεις.
Οικογένεια: Οικογένεια λαούτου (μεγαλύτερη, χαμηλότερη φωνή αδερφή του μαντολινιού)
Στοίχιση: Τυπικά CGDA (πέμπτη κάτω από μαντολίνο)
Ρόλος: Αρμονική βάση σε λαϊκούς ομίλους, ειδικά βορειοϊταλικές παραδόσεις (Πιεμόντη, Λομπαρδία). Υπάρχουν κυκλόστροφες (Νεαπολίτικες) και πλαγιοστροφές παραλλαγές.
Τύπος: Χρωματικό κουμπί (bayan) ή πιάνο ακορντεόν κυρίαρχο
Φυλλία: Πολλαπλές τάξεις (musette, master, fagotto) για ποικιλία τόνου
Ρόλος: Πανταχού παρών στο λαϊκό (ταραντέλα, πιτσίκα, σαλταρέλο), δημοφιλές (λίσιο χοροστασί), και σύγχρονο λαϊκό-rok. Το Καστελφιδάρδο παραμένει παγκόσμια πρωτεύουσα κατασκευής ακορντεόν.
Παραλλαγές: Tamburello (κορνίζα τυμπάνου με κουδούνια), tammorra (μεγάλο, Καμπανία), tamburello calabrese (με σφαιρίδια κουδούνια)
Τεχνική: Πολύπλοκα μοτίβα δακτύλων/χεριών (polso, dito, trillo) παράγοντας ρυθμικές υφές
Ρόλος: Καρδιά του νότιου ιταλικού λαϊκού (πιτσίκα, ταραντέλα), τελετουργική μουσική (προσφορές Σαν Ρόκο),’accompagnement χορού.
Αυτά τα όργανα σπανίως εμφανίζονται μόνα—διαμορφώνουν τον πυρήνα των gruppi folkloristici με κιθάρα, βιολί, κλαρίνο, και φωνή, εκφράζοντας την έντονη περιφερειακή μουσική ποικιλία της Ιταλίας.
