Ο Βίσμαρκ πρότεινε την πρακτική πολιτική, σφραγίζοντας συμμαχίες με μικρότερα κράτη (Ανχάλτ, Λίππε, Βαλντεκ) για να απομονώσει την Αυστρία.
Οι προυσσιακές νίκες στον Δεύτερο Σχλεσβιγχολστεινικό Πόλεμο (1864) και τον Αυστριακο-Προυσσιακό Πόλεμο (1866) απέδειξαν ανωτερότητα, ενθαρρύνοντας την προσαρμογή στη Προυσία.
Ευνοϊκές εμπορικές συμφωνίες και ένταξη στο Zollverein (τελωνειακή ένωση) ασφάλισαν τα οικονομικά συμφέροντα.
Ο Βίσμα르크 εκμεταλλεύτηκε το ιδεώδες «μεγαλύτερης Γερμανίας», τρέποντας τη δημόσια γνώμη στα μικρότερα κράτη.
Σύμβαση του Gastein (1865) με την Αυστρία και μυστικές συνθήκες με τα νοτιότερα γερμανικά κράτη εξασφάλισαν υποστήριξη.
Δεξιόχερες διαπραγματεύσεις που έπαιζαν με φόβους, συμφέροντα και амβιθίες των μικρότερων κρατών.
Συνδυάζοντας αυτές τις τακτικές με την στρατιωτική και οικονομική δύναμη της Προυσίας, ο Βίσμα르크 ενώσε τα γερμανικά κράτη στην Γερμανική Αυτοκρατορία μέχρι το 1871.
