Η παγκόσμια κυριαρχία της Ευρώπης κατά τους 19ο και 20ο αιώνα ήταν αποτέλεσμα συνδυασμού διασυνδεδεμένων παραγόντων:
Η Ευρώπη σκεδασμένη την βιομηχανικοποίηση, οδηγώντας σε ταχύ τεχνολογική πρόοδο, τεράστια παραγωγική ικανότητα και οικονομική ευημερία σε τομείς όπως υφάσματα, σίδηρος, χάλυβας και άνθρακας.
Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ανταγωνίζονταν για αποικίες, εξασφαλίζοντας πρώτες ύλες, φθηνή εργατική δύναμη και νέες αγορές που ενίσχυσαν περαιτέρω τις οικονομίες τους.
Πρόοδος στα όπλα, μεταφορές και επικοινωνίες έδωσαν στις ευρωπαϊκές στρατούς αποφασιστικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες περιοχές.
Κεντρικευμένες κυβερνήσεις, επαγγελματικές γραφειοκρατίες και οργανωμένοι στρατός επέτρεψαν αποτελεσματική διακυβέρνηση και παγκόσμια προβολή ισχύος.
Ευρωπαϊκές γλώσσες, θρησκείες, νομικά συστήματα και εκπαιδευτικά μοντέλα διαδόθηκαν παγκοσμίως μέσω αποικιοκρατίας και ιεραποστολικής εργασίας.
Διαφωτίσεις στην ιατρική, φυσική και μηχανική ενίσχυσαν τους τεχνολογικούς και οικονομικούς πλεονεκτήματα της Ευρώπης.
Αυξανόμενος πληθυσμός και διευρυόμενες πόλεις παρείχαν εργατική δύναμη, καταναλωτές και κόμβους για εμπόριο, χρηματοπιστωτικά και πολιτισμό.
Ευρωπαϊκοί εξερευνητές χάρτισαν νέους εμπορικούς δρόμους και εδάφη, επεκτείνοντας την ευρωπαϊκή επιρροή παγκοσμίως.
Προηγμένα τραπεζικά συστήματα και κυρίαρχα νόμισμα (π.χ. λίρα στέργλιν) διευκόλυναν το διεθνές εμπόριο και τις επενδύσεις.
Συμμαχίες, συνθήκες και συνεδρίες διαμόρφωσαν το γεωπολιτικό τοπίο και διαχειρίστηκαν συγκρούσεις μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Μαζί, αυτά τα στοιχεία σφραγίδευσαν τη θέση της Ευρώπης ως κυρίαρχη δύναμη στους παγκόσμιους γεγονότα για δύο αιώνες.
