Η υπηρεσία τηλεφωνίας κοινής χρήσης—όπου πολλαπλές νοικοκυριές μοιράζονταν μια γραμμή—ηταν συνηθισμένη στη Φοίνιξ πριν το 1960, ειδικά σε αγροτικές και πυκνοκατοικημένες περιοχές. Κάθε νοικοκυριό είχε χαρακτηριστικό μοτίβο κουδουνισμού για να ξέρει πότε το κλήμα ήταν για αυτούς.
Οι αριθμοί δεν ήταν δεσμευμένοι σε συγκεκριμένεςרכזίες αλλά κατανέμονταν βάσει υποδομής και ζήτησης. Με την άφιξη της τεχνολογίας απευθείας χρέωσης και ιδιωτικών γραμμών, οι γραμμές κοινής χρήσης εξωλήθησαν έως το τέλη της δεκαετίας του 1960. Σήμερα, είναι μια ноσταλγική υπενθύμιση των πρώιμων τηλεπικοινωνιών.
