Η οργή της Μεξικού για την ανεξάρτηση του Τέξας από τις ΗΠΑ το 1845 προέκυψε από πέντε αλληλεπικαλούμενες παράπονα:
Το Τέξας ήταν μεξικανικό έδαφος από το 1821. Το Μεξικό δεν αναγνώρισε ποτέ την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας του Τέξας του 1836· το θεώρησε ως επαναστητική επαρχία. Η ανεξάρτηση από τις ΗΠΑ ήταν λοιπόν πράξη επίθεσης — κατάσχεση κυριαρχικού μεξικανικού εδάφους.
Η Συνθήκη Ορίων ΗΠΑ-Μεξικού (1828) επιβεβαίωσε τον ποταμό Sabine ως σύνορο και επιβεβαίωσε την μεξικανική κυριαρχία στο Τέξας. Η ανεξάρτηση ακυρώσε από μονοπλευρά τη συνθήκη.
Οι ηγέτες της Μεξικού (σωστά) είδαν το Τέξας ως βήμα. Η ρητορική «Manifest Destiny» του Πρόεδρου Polk και η επιθυμία για λιμάνια Ειρηνικού (Καλιφόρνια, Νέα Μεξικό) σήμαιναν περαιτέρω εδαφικές φιλοδοξίες.
Η ανεξάρτηση ενθάρρυνε αμερικανικούς αποίκους να ωθούν στο Νουέβο Μεξικό, Άλτα Καλλιφόρνια και Κοαουίλα, ελαφρύνοντας τον ελεγκτή της Μεξικού στις βόρειες επαρχίες της.
Το Μεξικό διακόπησε τις διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ τον Μάρτιο 1845. Η posteriors ανάπτυξη στρατού από τον Polk στην διαμαχόμενη ζώνη Νουέσες (μεταξύ ποταμού Νουέσες και Rio Grande) παρέκαμψε τον Μεξικανο-Αμερικανικό Πόλεμο (1846–48), που kostиσε στο Μεξικό >50% του εδάφους του.
Στην μεξικανική μνήμη, η ανεξάρτηση παραμένει η αρχική αμαρτία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Βόρεια Αμερική.
