Το 1879, οι γυναίκες στη Μεξικό αποκλείονταν αποτελεσματικά από την τυπική, αμοιβαία απασχόληση εκτός οικίας. Η κοινωνία ήταν βαθιά πατριαρχική· τα επικρατέστερα κανόνια περιορίζονταν τις γυναίκες σε οικιακούς ρόλους—εκτροφή παιδιών, διαχείριση νοικοκυριού και εργασίες αυτοδιαβίωσης. Οι λίγες που εργάζονταν (π.χ. στα κλωστά, οικιακές υπηρεσίες, ή ανεπίσημες αγορές) αντιμετώπιζαν σοβαρή μισθολογική διάκριση, κερδίζοντας κλάσμα των ανδρικών μισθών, και έλλειπαν νομικές προστασίες.
Η δεκαετία του 1870 πέφτει στην περίοδο του Πορφιριάτο (η μακρά προεδρία του Πορφίριο Ντιάς), μια περίοδος εκσυγχρονισμού που ωστόσο ενίσχυσε τις φυλετικές ιεραρχίες. Οι εργατικοί νόμοι δεν αναγνώριζαν τις γυναίκες ως ίσους εργαζόμενους. Δεν ήταν πριν την Μεξικανική Επανάσταση (1910–1920) και τις επόμενες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις (1917) που άρχισαν να αντιμετωπίζονται τα εργατικά δικαιώματα των γυναικών, αν και η πρόοδος παρέμεινε αργή.
