Πέντε Γίγαντες της Βενεζουελανής Λογοτεχνίας: Από τον Γκαγιέγος στον Τόρρες

1. Ρόμουλο Γκαγιέγος (1884–1969) – Μυθιστοριογράφος, πρόεδρος (1948). Ντόνια Μπάρμπαρα (1929), Καντακλάρο (1934). Κοινωνικός ρεαλισμός, σκηνή τα λάνος.
2. Αρτούρο Οuslar Πιέτρι (1906–2001) – Πολυμαθής: μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, πολιτικός. Λας λάνσας κολοράδας (1931), Ελ λαμπερίντο ντε φορτούνα (1948). Πρόδρομος μαγικού ρεαλισμού.
3. Μιγκέλ Οτέρο Σίλβα (1908–1985) – Δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος. Φιέμπρε (1939), Κάσας μουέρτας (1955). Κοινωνική κριτική πετρελαϊκού ηχού.
4. Μαριάνο Πίκον Σαλάς (1901–1965) – Κριτικός, ιστορικός, διπλωμάτης. Ρεγιόν υ Λιτερατούρα ντε Βενεζουέλα (1940). Πολιτιστικός δοκιμιογράφος.
5. Ανα Τερέσα Τόρρες (γ. 1945) – Σύγχρονος μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος. Ντόνια Ινές κοντρα ελ ολβίδα (1985), Λα κάνθιον ντε λας μoscάς (2002). Μνήμη, φύλο, δικτατορία.

Μαζί καλύπτουν την λογοτεχνική εξέλιξη της Βενεζουέλας του 20ου αιώνα.