Πριν από σιδηροδρόμους και αυτοκινητόδromos, δύο κύριες αρτηρίες συνδέσαν την ανατολική και δυτική συνόρια της Πενσυλβανίας—καθεμία διαμορφωμένη από γεωγραφία, πόλεμο και εμπόριο.
Αυτή η φυσική οδός ακολούθησε τον ποταμό Σουσκεχάνα βόρεια στο Σάνμπερι, και μετά κατευθύνθηκε δυτικά κατά τον ποταμό Τζουνιάτα στο Χολιντέσμπουργκ. Από εκεί, οι ταξιδιώτες διέβαινον τα όρη Αλεγένη μέσω οδών μεταφόρτωσης για να φτάσουν τις πηγές του ποταμού Οχάγιο και το Πίτσμπουργκ.
Κύρια χαρακτηριστικά: Εποχιακή εξάρτηση (επίπεδα νερού), μικτή υδατική/χερσαία μεταφορά, χρησιμοποιούμενη από Αμερικανούς Ινδούς πολύ πριν τους Ευρωπαίους. Το σύστημα καναλιών της Πενσυλβανίας (1830s) τυπώσθη αργότερα αυτόν τον κόλπο.
Κατασκευάστηκε από τον βρετανικό Στρατηγό Τζον Φορμπς κατά τον Γαλλικό και Ινδιανικό Πόλεμο, αυτή η στρατιωτική οδός τρέχε από Fort Loudoun (Γουίνεστερ, ΒΙ) → Fort Cumberland (ΜΑ) → πέρα από τα Αλεγένη → Fort Ligonier → Fort Duquesne (Πίτσμπουργκ).
Στρατηγική σημασία: Επιτρέψε την βρετανική κατάληψη του Fort Duquesne. Σε αντίθεση με την προηγούμενη αποτυχημένη οδό του Μπράντοκ, η Οδός Forbes ήταν προσεκτικά μηχανική με φρούρια σε διαστήματα. Γίνεται η κύρια οδός μετανάστευσης δυτικά μετά το 1758.
Η γενική ευθυγράμμιση της Οδού Forbes επηρέασε αργότερα τον Σιδηρόδρομο Πενσυλβανίας και την Lincoln Highway (US Route 30). Η ποταμιαία διαδρομή ενημέρωσε τον σχεδιασμό καναλιών και σιδηροδρόμων. Και οι δύο κόλποι δείχνουν πώς η γεωγραφία διέταξε τις ανατολικοδυτικές συνδέσεις της Πενσυλβανίας.
