Τα αμπέλια παίζουν σημαντικό ρόλο στα δάση βροχής, παρέχοντας τροφή για τα ζώα και συμπληρώνοντας τα φυτικά καλύμματα. Τα περισσότερα αμπέλια ξεκινούν στο δάπεδο του δάσους ως μικροί θάμνοι και κλιμακώνουν προς τα πάνω, χρησιμοποιώντας δέντρα γιαστήριξη, για να φτάσουν τον ήλιο πάνω από το καλύμμα του δάσους βροχής. Τα αμπέλια δάσους βροχής είναι αναγνωρισμένα για την ανθεκτικότητά τους και τη ικανότητά τους να αναπτύσσονται σε ποικίλα περιβάλλοντα. Μερικά αμπέλια δάσους βροχής, όπως το φιλόδενδρο, έχουν γίνει ακόμη και συνηθισμένα εσωτερικά φυτά.
Αυτά τα αμπέλια ανήκουν στην κλάση λιάνα, μια ομάδα που αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος των αμπελιών δάσους βροχής. Τα αμπέλια νερού, γνωστά επίσης ως αμπέλια γιάντζλ και αμπέλια πέντε φύλλων σταφυλιάς, αναπτύσσονται γρήγορα και βγάζουν σκοτεινά καρπούς που μοιάζουν με μωβ σταφύλια. Οι ντόπιοι κόβουν το αμπέλι σε δύο σημεία για να έχουν πρόσβαση στο νερό μέσα. Τα αμπέλια νερού μπορούν να μεγαλώσουν περισσότερο από 30 εκ. σε διάμετρο. Οι Βραζιλιάνοι χρησιμοποιούν αποδέσμευσης αμπελιού νερού για να θεραπεύσουν επιληψία, εγκεφαλικά και διαβήτη. Τα αμπέλια νερού αναπτύσσονται επίσης καλά σε εσωτερικές γλάστρες και εξωτερικές σπaliere κήπου.
Αυτό το αναρριχητικό φοινικιακό αμπέλι, επίσης στην κλάση λιάνα, είναι διαδεδομένο στα ασιατικά δάση βροχής. Τα αμπέλια ρατάν μπορούν να μεγαλώσουν έως 180 μέτρα μήκους και 3,8 εκ. διάμετρο, και τα φύλλα τους περιέχουν ακανθές που τους βοηθούν να ανεβούν στα δέντρα δάσους βροχής. Οι κατασκευαστές χρησιμοποιούν ρατάν για να φτιάξουν σκοινιά, καλάθια και υγροαντίστατα ξύλινα έπιπλα. Το περισσότερο ρατάν που πωλείται σήμερα προέρχεται από εμπορικές φάρμες και όχι από δάση βροχής.
Τα αμπέλια κουράρε, τα οποία περιέχουν μια ισχυρή μορφή στρυχνίνης, είναι σημαντικά για τους ανθρώπινους οίκους δάσους βροχής. Οι Ινδοί της Νότιας Αμερικής φτιάχνουν σιρόπ από τις ρίζες και τους καυλούς του κουράρε. Βυθίζουν τα βέλη και τα δάρτα τους στο δηλητήριο και χρησιμοποιούν τα όπλα για να κυνηγάνε ζώα. Το κουράρε σκοτώνει παράλυζοντας το αναπνευστικό σύστημα του ζώου. Σε μικρότερες ποσότητες, το κουράρε μπορεί επίσης να θεραπεύσει ιατρικές καταστάσεις. Οι ντόπιοι χρησιμοποιούν τη ρίζα του αμπελιού ως διουρητικό και για να αντιμετωπίσουν πυρετό, οίδημα και νεφρικά πέτρες.
Αυτή η κλάση αμπελιών μπορεί να αναπτύσσεται από το έδαφος στο καλύμμα, ή από το καλύμμα στο έδαφος, ανάλογα με το που τα πουλιά καταβάλλουν τους σπόρους των φυτών. Τα αμπέλια Monstera έχουν τρύπες στα φύλλα τους και παράγουν καρπό που είναι σχεδόν 30 χιλ. μακρύς. Μόλις τα αμπέλια Monstera φτάσουν στο καλύμμα, χάνουν τις εδαφικές ρίζες τους και ζουν αποκλειστικά στα δέντρα. Ίσως ένα από τα πιο γνωστά ημιεπίφυτα, το φιλόδενδρο είναι ένα ανθεκτικό εσωτερικό φυτό. Στο ντόπιο τροπικό περιβάλλον τους, τα φύλλα του φιλόδενδρου μπορούν να μεγαλώσουν έως 1,2 μέτρα. Και το σφαγιάστικο σίκο, αν και τεχνικά είναι δέντρο, στέλνει αμπέλια έως 45 μέτρα μέσα σε δέντρα φιλοξενίας. Τα αμπέλια σφιγγούν τα δέντρα, τα οποία τελικά πεθαίνουν και κοιλιάζουν, αφήνοντας πίσω το σφαγιάστικο σίκο. Τα σφαγιάστικα σίκα είναι κλειδί πηγή τροφής για τα ζώα του δάσους βροχής.
