Ενώ οι πολικές περιοχές της Γης είναι γνωστές για την άπρακτη ομορφιά τους, τα κλίματά τους τείνουν να τις κάνουν λίγο λιγότερο προσελκυστικές. Από φαινα ανέμους μέχρι τυφλωτικές χιονοθύελλες, οι καιρικές συνθήκες στους πολικούς βράχους κάνουν αυτές τις περιοχές από τις πιο ανεπόσιτες στον πλανήτη.
Οι μέσες θερμοκρασίες στις πολικές περιοχές σχεδόν δεν ξεπερνούν ποτέ το σημείο ψύξης, ακόμα και το καλοκαίρι, κάνοντάς τις τις πιο κρύες περιοχές στη Γη. Και οι δύο πολικές περιοχές χαρακτηρίζονται από τεράστιες εκτάσεις χιονιού και πάγου που αντανακλούν τις ακτίνες του ήλιου, αντί να απορροφούν τη θερμότητά του, βοηθώντας στη διατήρηση των κρυερών θερμοκρασιών. Η Ανταρκτική είναι επίσης ψηλότερη και ξηρότερη από οποιονδήποτε άλλο ήπειρο στον κόσμο, και η υψόμετρο και η ξηρασία συμβάλλουν στις ακραίες θερμοκρασίες της περιοχής. Σύμφωνα με το National Geographic, η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν -89 Κελσίου (-129 Φαρενάιτ), στη Βοστόκ, Ανταρκτική.
Το χιόνι αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος των πτώσεων στις πολικές περιοχές, αλλά οι πόλοι είναι αρκετά ξηροί και δεν λαμβάνουν σημαντικές ποσότητες χιονιού σε ένα χρόνο. Στην πραγματικότητα, η Columbia Encyclopedia δηλώνει ότι η ετήσια πτώση είναι λιγότερο από 254 χιλιοστά στην Ανταρκτική και 508 χιλιοστά στην Αρκτική περιοχή. Η χιονοπτώση τείνει να είναι βαρύτερη στις παραλιακές περιοχές όπου οι ωκεανοί βοηθούν να δημιουργήσουν ελαφρώς θερμότερες θερμοκρασίες από τις εσωτερικές περιοχές των πόλων.
Και οι δύο πόλοι βιώνουν ισχυρούς ανέμους, αλλά τα εφέ είναι διαφορετικά σε κάθε περιοχή. Στην Ανταρκτική, γρήγοροι άνεμοι και πολλοί χιονουργοί δημιουργούν φαινόμενο γνωστό ως λευκή έξοδος, στον οποίο ο ουρανός και το χιόνι στο έδαφος οπτικά συγχέονται. Σύμφωνα με την Columbia Encyclopedia, ένα διαφορετικό τύπο οπτικής παράξενης δημιουργείται στην Αρκτική πολική περιοχή, όπου οι άνεμοι φουσκώνουν το χιόνι από το έδαφος αλλά φαίνεται ως χιόνι που πέφτει.
