Σύμφωνα με την Αλiança Υγροδάση, οι υγροδάση περιέχουν περισσότερες από 30 εκατομμύρια ποικιλίες φυτών και ζώων. Αυτό περιλαμβάνει το 60 τοις εκατό όλων των φυτών του κόσμου. Αυτά τα φυτά παίζουν ζωτικό ρόλο στην απορρόφηση των τοξινών του κόσμου, παρέχοντας τη βάση για φάρμακα που σώζουν ζωές και διατηρώντας ένα φιλικό περιβάλλον για τα ζώα να ευδοκιμούν. Η ποικιλία των φυτών και ζώων της υγροδάση τεράστια, αλλά μερικά ενδιαφέροντα είδη είναι εξαιρετικά παραδείγματα της προσαρμογής που απαιτείται για να ζήσει κανείς σε ένα τόσο καυτό και υγρό περιβάλλον.
Η Βοτανική Εταιρεία Αμερικής περιγράφει το φυτό πιτσέρ ως σαρκοφάγο φυτό που ζει σε περιοχές υγροδάση σε όλο τον κόσμο από την Ασία έως την Βόρεια Αμερική, όπου υπάρχουν περισσότερες από 10 είδη. Γενικά γνωστό ως "Sarracenia", το φυτό πιτσέρ ονομάζεται έτσι λόγω της ομοιότητάς του με ένα μερικώς γεμάτο νεροχύτη. Στη υγρόδαση, αυτά τα φυτά μπορούν να βγάλουν έως 30 πόδια και οι πιτσέρες είναι σχεδόν ένα πόδι μακρύ. Το φυτό πιτσέρ παγιδεύει μύγες και άλλα μικρά έντομα ελκύοντάς τα με τη μυρωδιά του απο विघटνουμένου θήραματος μέσα. Όταν μια μύγα μπαίνει στον "πιτσέρ", τα φτερά της καλύπτονται από υγρασία από το φυτό, καθιστώντας αδύνατη την αποφυγή.
Επειδή η υγρόδαση είναι πυκνά κατοικημένη από φυτά, πολλές ποικιλίες έχουν προσαρμοστεί να μεγαλώνουν όπου μπορούν να βρουν καλύτερη πρόσβαση στο φως. Σύμφωνα με την Βοτανική Εταιρεία Αμερικής, τα επιφύτα, μερικές φορές γνωστά ως "αέρινα φυτά", μεγαλώνουν πάνω στην επιφάνεια της γης, χρησιμοποιώντας άλλα φυτά, κλάδους δέντρων ή ό,τι είναι διαθέσιμο για στήριξη. Επειδή δεν μπορούν να προσπελάσουν το έδαφος, τα επιφύτα πρέπει να συλλέγουν νερό από δρόσο, βροχή και αέρα. Πολύ مثل φυτά στην έρημο, τα επιφύτα μπορούν να περάσουν από περιόδους υπνου όταν το νερό είναι σπάνιο.
Η στραγγουλωμένη συκιά, όπως περιγράφεται από την Βοτανική Εταιρεία Αμερικής, έχει διαφορετικό τρόπο να εξασφαλίσει ότι λαμβάνει αρκετό φως. Πουλιά και ζώα τρουν το φρούτο της συκιάς και καταθέτουν τους σπόρους ψηλά στην κορύφωση της υγροδάση. Ο σπόρος βλαστάνει σε ένα τύπο επιφύτου που αρχίζει να μεγαλώνει κάτω προς το πάτωμα της υγροδάση. Καθώς μεγαλώνει, τυλίγεται γύρω από το ξενιστικό δέντρο. Τελικά, το καλύπτει ολοκληρωτικά το ξενιστικό δέντρο και το σκοτώνει, αναλαμβάνοντας την πολύτιμη πρόσβασή του στο φως. Αυτά τα δέντρα συκιάς είναι κοίλα στο κέντρο όπου κάποτε στάθειζε το ξενιστικό δέντρο.
Ένα από τα ζώα που τρουν τα φυτά συκιάς είναι ο βραδύπους. Ο βραδύπους είναι ένας απίστευτα αργοκίνητος θηλαστικός που ζει στην κορύφωση της υγροδάση. Υπάρχουν δύο ποικιλίες, δίδакτυλος και τριδάκτυλος. Επειδή οι βραδύποδες είναι αμήχανοι στο έδαφος, και συνεπώς ευάλωτοι στους хищητές, μπορεί να μείνουν στο ίδιο δέντρο για πολλά χρόνια. Οι βραδύποδες είναι κυρίως νυκτίστευδες και κοιμούνται μεταξύ 15 και 20 ωρών την ημέρα. Τρέφονται με διατροφή κλαδιών, φύλλων και φρούτων.
Μοιράζοντας την κορύφωση με τον βραδύπουδα είναι η αράχνη μύμωνα. Φθάνοντας ύψος δύο ποδιών, αυτοὶ οι μύμωνες είναι κάποιοι από οι μεγαλύτεροι στον κόσμο. Οι αράχνες μύμωνες είναι απίστευτα κοινωνικές και κρεμούνται σε μεγάλες ομάδες 20 έως 30 μύμωνων. Σε αντίθεση με τους περισσότερους μύμωνες, δεν έχουν αντίχειρα. Τις ξεπερνάνε το ελλείπον ψηφίο, ωστόσο· οι αράχνες μύμωνες μπορούν να κρεμαστούν ανάποδα χρησιμοποιώντας μόνο τις ουρές τους. Διαβιώνουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στα δέντρα, μακριά από τους хищητές, τρώγοντας φρούτα και σπόρους. Οι μητέρες γεννούν μόνο κάθε τρία έως πέντε χρόνια. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Φάκελο Φύσης, λόγω κυνηγετικής, οι αράχνες μύμωνες είναι σχεδόν εξαφανισμένες.
Το ιαγουάρ είναι μια μεγάλη γάτα που βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στα νοτιοαμερικανικά υγροδάση. Είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι από τα ανοιχτόχρωμα πουλιά τους που καλύπτονται με μαύρες κουκκίδες. Τα ιαγουάρ είναι ισχυροί хищητές που μπορούν να ζυγίζουν έως 250 λίβρες. Καθίζουν στα δέντρα και περιμένουν ήσυχα τα στόχους κάτω, σκοτώνοντας συχνά το θήραμα σε ένα άλμα. Επιπλέον, τα ιαγουάρ είναι εξαιρετικοί κολυμβητές και τρέφονται με υδατοβιολογικά θήραμα συμπεριλαμβανομένων χελώνων, ψαριών και φιδιών. Ο Παγκόσμιος Φάκελος Φύσης αναφέρει ότι τα ιαγουάρ κυνηγήθηκαν επίσης εκτενώς και θεωρούνται πλέον απειλούμενα.
