Τα ελώδες (marshes) και οι πηλοβλάστοι (bogs) είναι και τα δύο υγρότοποι, δηλαδή μεγάλη ποσότητα νερού υπάρχει μόνιμα στην επιφάνεια ή κοντά στο έδαφος, αλλά δεν είναι τα ίδια γιατί το νερό δεν κινείται μέσα τους με τον ίδιο τρόπο, δημιουργώντας θεμελιωδώς διαφορετικά biotopes.
Τα ελώδες είναι γενικά χωρίς δέντρα κομμάτια γης με χόρτα, καλάμια και τύφες και τείνουν να είναι πολύ φωτεινά ecosystems που υποστηρίζουν ποικιλία φυτών και ζώων. Συνήθως υπάρχουν στα ρηχά κοντινά σώματα γλυκέος νερού (λίμνες, ποταμοί) ή κοντά στο ωκεανό, δημιουργώντας αλατιστά ελώδες.
Ο λόγος που υποστηρίζουν tanta ποικιλία ζωής είναι ότι το νερό που κινείται μέσω τους ανανεώνει συνήθως την οξυγόνο για τα φυτά, που στη σειρά υποστηρίζουν τα ζώα.
Οι πηλοβλάστοι χαρακτηρίζονται από υγρές μάζες πηλού κάτω από την επιφάνεια. Ο πηλός είναι μερικώς ζωντανός και μερικώς αποσυναρμολογημένος biomass από φούσκα (sphagnum mosses), θάμνους και κωνοφόρα. Είναι και σχετικά οξύτατα σε σχέση με άλλους υγρότοπους.
Οι πηλοβλάστοι υποστηρίζουν λιγότερη ποικιλία ζωής από τα ελώδες γιατί το νερό δεν κινείται αρκετά γρήγορα για να διατηρήσει υψηλά επίπεδα οξυγόνου και λόγω οξυτάτητας. Δεν σημαίνει ότι είναι άγονοι· πολλά φυτά και ζώα έχουν προσαρμοστεί.
Και τα δύο απειλούνται από ανθρώπινες δραστηριότητες. Παράδειγμα: Λουιζιάνα χάσε ~1.500 τ.μ. αλατιστών ελών λόγω φραγμάτων και ανάπτυξης από το 1930. Στη Βρετανία, Σκανδιναβία, Ρωσία, ο πηλός συλλέγεται για καύσιμο. Ένα εκτίμηση: έως 90% των πηλοβλάστων στο Ηνωμένο Βασίλειο καταστράφηκαν/βλάφθηκαν.
