Τόσο σπάνιο που ποτέ θεωρήθηκε εξαφανισμένο, το κίτρινο μαϊμού επιβιώνει στο καλύμμα της κορυφής των δέντρων των δασών του Περού. Η φύση έχει προσαρμόσει το κίτρινο μαϊμού καλά στο περιβάλλον του, αλλά η εξελικτική επιτυχία του προϊστορικού μπορεί να αποδειχθεί η καταστροφή του. Αν το περιβάλλον του εξαφανιστεί, καθώς η ανθρώπινη παρέμβαση οδηγεί στην αποδάσωση, το κίτρινο μαϊμού θα μπορούσε να εξαφανιστεί για πάντα.
Το κίτρινο μαϊμού είναι πιο επίσημα γνωστό ως κίτρινη ουρά εριώδες μαϊμού, ή Oreonax flavicauda. Αυτό το ημιώδες δεν αναγνωρίστηκε μέχρι τον 19ο αιώνα (και τότε μόνο από μια γούνα), και δεν ξαναβλέπεται μέχρι τέλη του 20ού αιώνα. Ζει μόνο στα απομακρυσμένα βουνά δάση μικρών τμημάτων του Περού, χιλιάδες πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, σε μικρές ομάδες όχι περισσότερες από 10 μαϊμούς. Ίσως λίγα εκατοντάδες κίτρινα μαϊμούς ακόμα ζουν στην άγρια φύση.
Ως άλλα Νέου Κόσμου μαϊμού, το κίτρινο μαϊμού καυχιέται μια προκαταληπτική ουρά, μια εξαιρετικά χρήσιμη προσαρμογή όταν τρέφεται ή κινείται μέσα στο καλύμμα των δέντρων. Οι Παλαιού Κόσμου ουράτες ημιώδεις έχουν χάσει ή δεν έχουν εξελιχθεί ποτέ αυτή τη δυνατότητα κλάδεμα-κράτηση και κίνησης· κάποιοι ημιώδεις, πιο συγκεκριμένα άνθρωποι και γορίλες, έχουν χάσει τις ουρές τους ολοκληρωτικά. Οι χείλανες στο τέλος της ουράς του μαϊμού, η οποία είναι τόσο μακRY όσο το σώμα του, ενισχύουν την πίεσή της. Το κίτρινο μαϊμού διαθέτει επίσης παχύ λώριο, ουσιωδές για επιβίωση στον ανδινό κρύο. Είναι πλατυρρίνα, με πλευρικά ρινοκέντρα· τα Παλαιού Κόσμου μαϊμού έχουν πιο προεξοχισμένες μύτες και εμπρόσθια ρινοκέντρα. Έχουν λιγότερα δόντια από τα Παλαιού Κόσμου μαϊμού — οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι ακριβώς γιατί. Έχουν επίσης μεγαλύτερα μέλη σε αναλογία με το μέγεθος του σώματός τους, το οποίο τείνει να είναι μικρότερο από τους αφρικανικούς και ασιατικούς συγγενείς τους — και τα δύο πλεονεκτήματα για τη ζωή στην κορυφή των δέντρων. Ένα μαϊμού 3 πόδια από την κορυφή στην ουρά και βαρύτητα λιγότερο από 9 κιλά μπορεί να πηδήξει 15 μέτρα.
Όλα τα Νέου Κόσμου μαϊμού, όπως το κίτρινο μαϊμού, είναι ντόπια μόνο στη Νότια Αμερική. Οι επιστήμονες αμφισβητούν ότι έφτασαν εκεί μέσω της γέφυρας Σιβηρία-Αλάσκα, ή προέκυψαν αυθόρμητα, οπότε οι πρόγονοι του κίτρινου μαϊμού إما πλώσανε τον Ατλαντικό ή αποκλίθηκαν από έναν κοινό ημιώδη πρόγονο όταν οι ήπειροι σπάστηκαν, επιλέξτε το προτιμώμενό σας. Ως ταιριάζει σε κάτοικο κορυφής δέντρων, το κίτρινο μαϊμού έχει προσαρμοστεί σε καρποφαγική διατροφή — δηλαδή, κυρίως φρούτα, με περιστασιακά λουλούδια, φύλλα ή βραδύ κουνούπια ριμμένα.
Η πιο επιτυχής προσαρμογή του κίτρινου μαϊμού — η ζήτηση ήσυχα ψηλά στα δέντρα, σχεδόν αόρατα, για χρόνια, έτσι ώστε κανείς να μην ξέρει ότι ήταν εκεί — δεν ισχύει πλέον. Από την αρχή του 21ου αιώνα, οι δρόμοι κάνουν ακόμα τα πιο απρόσιτα δάση προσβάσιμα και αν και οι οικοτουρίστες δεν είναι απειλή, οι φουρτούνοι είναι. Επίσημα, ο κρίσιμος κίνδυνος είδους είναι επίσημα προστατευόμενος, αλλά η κoptera, τα ορυχεία και η υποβιοτική κυνηγετική συνεχίζουν να παίρνουν δίδαγμα στο μαϊμού και το biotope του.
