Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, οι γεωργοί της Νότιας Καρολίνας διπλασίασαν την καλλιέργεια βαμβακιού—ενεργοποιώντας οικολογική και οικονομική κατάρρευση.
Το βαμβάκι είναι βαριά φαγητής αζώτου. Μονοκαλλιέργεια χωρίς περιστροφή (φασόλια, καλύψιμα καλλιέργειες) ή λίπανση (γουανό, αργότερα συνθετικά) εξαντλήθηκαν τα εδάφη. Οι αποδόσεις stürzten.
Καθαρή καλλιέργεια (αροτρίαση σε γυμνό έδαφος) στα Πιεμοντούχια λόφια → τεράστια απώλεια επιφανειακού εδάφους. Χάρακες σκαλοπόδησαν το τοπίο. "Το Νότιο πλύνθηκε καιouffλησε στη θάλασσα."
Διαβιβάστηκε από τη Μεξική 1892· έφτασε στην Ν. Καρολίνα στα 1910s. Κατέστρεψε καλλιέργειες. Δύνασε ποικιλία (φιστίκια, τσιγάρο, σόγια) αλλά πολύ αργά για πολλούς.
Παγκόσμια υπερπροσφορά (Ινδία, Αίγυπτος, Νότια ΗΠΑ) + speculation → τιμές βαμβακιού πέφτηκαν 50%+ (1870s–1890s). Οι γεωργοί υπεθεκάρισαν γη για να φυτέψουν περισσότερο → σर्पιλο χρέους.
Κανένα εναλλακτικό cash crop. Το sharecropping/ενοικίαση κλείδωνε Μαύρους και φτωχούς λευκούς στην καλλιέργεια βαμβακιού. Κανένα ανθεκτικότητα.
Μέχρι το 1920, τα acres βαμβακιού της Ν. Καρολίνας μισεύτηκαν. Διατήρηση εδάφους (Χιού Χαμμοντ Μπένετ), προγράμματα New Deal, και μηχανικοποίηση τελικά μετέτρεψαν τη γεωργία—αλλά οι βλέρες παραμένουν στους κόκκινους χάρακες της πίττας.