Η μακρά ιστορία συγκρούσεων της Ιερουσαλήμ προέρχεται από σύγκλιση θρησκευτικών, στρατηγικών, πολιτικών και εδαφικών παραγόντων:
Ιερά για τον Ιουδαϊσμό (Βουνός Ναού/Δυτικό Τείχος), Χριστιανισμό (Ναός Τάφου, σταύρωση/ανάσταση Ιησού), και Ισλάμ (Τζαμί Αλ-Ακσά, Κούμπα της Πέτρας, Νυχτερινή Πέτα). Ο έλεγχος αυτών των τόπων τρεφει τη διαθρησκευτική αντιπαλότητα.
Βρίσκεται στα βουνά της Ιουδαίας ανάμεσα στη Μεσόγειο και τον Ιορδάνιο Ποτάμιο, η Ιερουσαλήμ ελέγχει ιστορικές εμπορικές και στρατιωτικές διαδρομές που συνδέουν Αίγυπτο, Μεσοποταμία και Λεβάντ.
Η κατοχή της Ιερουσαλήμ συμβολίζει από καιρό ιδιότητα, νομιμότητα και κυριαρχία στη περιοχή, καθιστώντας την αμοιβαίο για αυτοκρατορίες και σύγχρονα κράτη.
Και Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι απαιτούν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά τους, κάνοντάς την τον πυρήνα του Ισραηλινo-Παλαιστινιακού конфлиκτο.
Ως πρωτεύουσα αρχαίων βασιλειών (Ισραηλίτικη, Ρωμαϊκή, Βυζαντινή, Οθωμανική), η πολυεπίπεδη κληρονομιά της ελκύει πιλγρίμους, ερευνητές και πολιτικές απαιτήσεις, ενισχύοντας το γεωπολιτικό της βάρος.
Αυτοί οι συμπλεκόμενοι παράγοντες έχουν κάνει την Ιερουσαλήμ εστίαση κατακτήσεων και διαμαχών για χιλιετίες.