Δεν υπάρχει κανονικός κατάλογος «επτά θαλάσσων θανάτου». Η φράση προέρχεται από τη ναυτική λαογραφία που περιγράφει τον Βόρειο Ατλαντικό εκτός βορειοδυτικής Ευρώπης — συγκεκριμένα τις προσεγγίσεις στο Αγγλικό Κανάλι, Κόλπο της Βισκαΐας και Βόρειο Αιγαίο — όπου χειμερινές καταιγίδες, ακροβόλιδες ακτές και βαρύ κίνηση δημιούργησαν διάσημους κινδύνους ναυσιπλοΐας.
Οι πιλότοι της εποχής των ιστίων φοβούνταν την περιοχή για:
• Κρατούμενες δυτικές άνεμοι που ωθούν τα πλοία στις ακροβόλιδες ακτές (Κορνουάλη, Βρετάνη, Ιρλανδία)
• Ταχύτατα βαθαινομένες καταζυγίες (μετεωρολογικές «βόμβες»)
• Ρεύματα διαταραχής (Διαταραχή Αλντέρνεϊ, Πόρτλαντ, Πέντλαντ Φิร์θ — 10+ κόμβους ρεύματα)
• Ομίχλη και περιορισμένη ορατότητα προ-ραδαρ
• Συμφυραμένα στενά κανάλια με μικτή κίνηση
Συμβολικός αριθμός (επτά θάλασσες, επτά θανάσιμες αμαρτίες). Υπάρχουν διάφορες ιστορικές λίστες — Μεσόγειος, Ερυθρά Θάλασσα, Περσικός Κόλπος, Μαύρη Θάλασσα, Αδριατική, Κάσπια, Αραβική Θάλασσα (μεσαιωνική αραβική γεωγραφία) — αλλά καμία δεν ονομάστηκε «θανάσιμη» ως σύνολο.
Σήμερα επικίνδυνες ζώνες: Νότιος Ωκεανός (Βροχερές Σαράντα/Φρικτύ Σαράντα), Ακρωτήριο Χορν, Κόλπος Αλάσκας, Κόλπος Βεγγάλης (κυκλώνες), Νότια Κινεζική Θάλασσα (τυφώνες + κίνηση). Αλλά οι «Επτά Θάλασσες Θανάτου» παραμένουν ποιητικές, όχι υδρογραφικές.
Η φράση καταγράφει τον τρόμο της χειμερινής ναυσιπλοΐας στο Βόρειο Ατλαντικό — όχι μια επίσημη ταξινόμηση.
