Οι ακτοπεριφερειακές περιοχές αποφεύγουν τις ακραίες θερμοκρασίες που βασανίζουν τις ηπειρωτικές εσωτερικές. Ο ωκεανός —που καλύπτει το 71% της Γης— λειτουργεί ως πλανητικός θερμοστάτης μέσω πέντε διασυνδεδεμένων μηχανισμών.
Το νερό απορροφά και απελευθερώνει θερμότητα πολύ πιο αργά από την χέρσο. Η ημερινή ηλιακή ενέργεια ζεσταίνει ελαφρώς τον ωκεανό· η νυχτερινή ψύξη απελευθερώνει αποθηκευμένη θερμότητα σταδιακά. Έτσι, οι ακτοπεριφερειακές θερμοκρασίες αέρα μένουν ψυχρότερες τη μέρα, ζεστότερες τη νύχτα.
Οι ροές αναδιανέμουν θερμότητα παγκοσμίως. Θερμές ροές (Γκλφ ΣτREAM, Κουροσίο) ανεβάζουν τις ακτοπεριφερειακές θερμοκρασίες σε υψηλές γεωγραφικές πλάτη —η Δυτική Ευρώπη είναι πολύ πιο ήπια από την Ανατολική Καναδά σε παρόμοιες πλάτη. Ψυχρές ροές (Ρεύμα Καλιφόρνιας, Ρεύμα Χουμβόλτ) ψυχρώνουν τις γειτονικές ακτογραφίες, δημιουργώντας ομίχλη και μετριάζοντας την καλοκαιρινή ζέστη.
Η ημερινή θέρμανση δημιουργεί χαμηλότερη πίεση στην χέρσο από τη θάλασσα, ελκύοντας ψυχρό, υγρό θαλάσσιο αέρα εσωτερικά. Αυτή η καθημερινή εσωτερική ροή περιορίζει τις μέγιστες θερμοκρασίες και αυξάνει την υγρασία.
Το υγρό αέρα έχει υψηλότερη θερμική ικανότητα από το ξηρό. Ο υγρός αέρας απορροφά ημερινή θερμότητα και την απελευθερώνει νυχτερινά, περαιτέρω μετριάζοντας τις ημερονύκτιες διακυμάνσεις.
Οι ακτοπεριφερειακές ζώνες έχουν μέσο όρο περισσότερη νεφελώδης κάλυψη. Τα σύννεφα αντανακλούν την εισερχόμενη ηλιακή ακτινοβολία (ψύξη τη μέρα) και παγιδεύουν την εξερχόμενη μακράκυμη ακτινοβολία (θέρμανση τη νύχτα).
Μαζί, αυτοί οι παράγοντες συμπιέζουν τις ακτοπεριφερειακές θερμικές διακυμάνσεις —συχνά σε 10–15°C (18–27°F) ημερονύκτιη διακύμανση έναντι 20–30°C (36–54°F) εσωτερικά. Ο ωκεανός δεν απλώς συνορεύει τη χέρσο· την ρυθμίζει.
