Η χαρτογράφηση της ειρηνικής ακτής – από Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία έως τις ακτές της Βόρειας Αμερικής – διέπραξε κυρίως από βρετανικές ναυτικές αποστολές στα τέλη του 18ου αιώνα. Τρεις πρόσωπα ξεχωρίζουν για τις συνεισφορές τους στην χαρτογράφηση και την ευρωπαϊκή κατανόηση της τεράστιας αυτής ακτογραμμής: Τζέιμς Κουκ, Τζορτζ Βανκούβερ, Γουίλιαμ Μπλάι.
Οι τρεις αποστολές του Κουκ θεμελίωσαν ξανά τον χάρτη του Ειρηνικού.
Υποπλοίαρχος στην δεύτερη και τρίτη αποστολή του Κουκ, ο Βανκούβερ ηγήθηκε της δικής του αποστολής (1791–1795) με αίτημα να λύσει εδαφικά διαφορικά και να χαρτογραφήσει την πολύπλοκη ακτογραμμή της Βορειοδυτικής Ειρηνικής. Παράγει εξαιρετικά λεπτομερείς χάρτες της ακτής από την Καλιφόρνια έως την Αλάσκα, χαρτογραφώντας τη Στενό Χουάν ντε Φουκά, τον Κόλπο Πιούτ και το νησί που φέρει το όνομά του – Νησί Βανκούβερ. Οι χάρτες του παρέμειναν πρότυπο ναυσιπλοΐας για γενιές.
Αν και αθάνατος από την επανάσταση της Bounty (1789), το ναυτιλιακό μεγαλείο του Μπλάι μετά από αυτό είναι μαθήτης ναυτικής τέχνης. Απορριμμένος σε ένα σκάφος 23 ποδιών με 18 πιστούς, ο Μπλάι πλοίασε πάνω από 3.500 μίλια μέσω ανοιχτών ειρηνικών υδάτων στο Τιμόρ σε 47 ημέρες, χαρτογραφώντας νησιά και ρεύματα κατά μήκος του δρόμου με μόνο ένα τετράπλευρο και κεφαλαίο ρολόι. Πιο αργότερα ηγήθηκε επιτυχημένης δεύτερης αποστολής μπάκο (1791–1793) και εξυπηρέτησε ως Κυβερνήτης Νέας Νότιας Ουαλίας.
Μαζί, αυτοί οι εξερευνητές μετέτρεψαν τον Ειρηνικό από ένα εικασμένο πλατύ σε ένα γνωστό, ναυσιπλεύσιμο και χαρτογραφημένο θέατρο παγκόσμιας εμπορίας και αυτοκρατορίας.
