Αιώνες τώρα, τα αυτόχθονα λαοί της Βορειοδυτικής Ακτής — Τλινγκίτ, Χάιδα, Νου-τσαχ-νουλθ, Κωστ Σαλίς, Κουακιακαβακ, και άλλοι — χτίσαν μια από τις πιο εξελιγμένες μη-αγροτικές κοινωνίες του κόσμου. Ο ωκεανός και οι ποταμοί παρείχαν τα πάντα.
Πέντε είδη σαλμού (Τσινόκ, σόκαι, κόχο, ροζ, ντουμ) ανεβαίναν σε κατακερματισμένους αριθμούς. Τεχνολογίες: φράγματα, δίπλα δίκτυα, αγκίστρια, δίκτυα ραφίων, πέτρινες παγίδες. Διατήρηση: αέρας-στεγνός, καπνιστός, ζυματημένος ("stinkhead"). Ο σαλμός κινούσε εμπόριο, τελετές, και estatus (οικονομία ποτλάτς).
Πλούσια σε ωμέγα-3, βιταμίνη Δ, πρωτεΐνη — καμία γεωργία απαραίτητη.
Μονοξυλικά κέδρους (έως 20 μ) μεταφέρονταν 2–50 άτομα. Σχέδια ποικίλαν: υψηλό πρύμνα ωκεανικά, ρηχά ποταμικά τρέχοντα, φόρτιγμα κάνου. Ενέπνευσαν δίκτυα εμπορίας από την Καλοφόρνια έως την Αλάσκα.
Εποχιακά κατασκηνώσεις στις εκβολές ποταμών προσέβαλαν: στέλντ, φορεία, ευλαχόν (κερί-ψάρι — αποτμημένο για λάδι), γλυκύ νερο μύδια. Ρίζες (κάμας, βαπάτο), φρούτα (σαλάλ, χουκλεμπέρι), και θηρίδα (ελάφια, ελάφη, υδατόπτηνα) στις παραποταμικές ζώνες.
Οδοντιακά κοχύλια (νόμισμα), ασπίδες χαλκού, κουβέρτες Τσιλκέτ, στεγνός σαλμός, δούλοι κινούνταν κατά μήκος θαλασσίων αυτοκινητόδρομων. Ποτλάτς αναδιανέμουν πλούτο, επικυρώνουν τάξη, και στεγνώνουν συμμαχίες.
Τελετές Πρώτου Σαλμού, πνεύματα φύλακας (ορκά, κεραυνός πουλί), συστήματα κάμπινς, τοτέμια πύργοι, μάσκες μετασχηματισμού — όλα ριζωμένα στη θαλασσια/ποταμια κοσμολογία. Η θάλασσα δεν ήταν πόρος· ήταν συγγενείς.
Φράγματα, υπεραλιεία, ρύπανση, και κλιματική αλλαγή απειλούν τώρα αυτούς τους τρόπους ζωής. Οι φυλές ηγούνται αποκατάστασης: αφαίρεση φραγμάτων (Ελγουά), αναδιοργάνωση ανεψιοτροφείων, συμβάσεις συνεργειακής διαχείρισης. Η σχέση διαμένει — γιατί το νερό θυμάται.
