Η γενοκτονία στην Ρουάντα το 1994, στην οποία εκτιμάται ότι σφάχτηκαν 800.000 Τούτσι και μέτριοι Χούτου σε 100 ημέρες, δεν προέκυψε από μια μεμονωμένη αιτία. Αντίθετα, ήταν το αpex εικοσιετών—ακόμα και αιώνων—συσσωρευόμενων τάσεων σε εθνικές, πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές γραμμές.
Οι δύο κύριες εθνικές ομάδες της Ρουάνδας, οι Χούτου (πλειοψηφία) και Τούτσι (μειοψηφία), είχαν πολύπλοκη ιστορία. Υπό προ-αποικιακά και αποικιακά συστήματα, οι Τούτσι συχνά κατέχουν κυρίαρχες θέσεις στη κυβέρνηση και την ιδιοκτησία γης, καλλιεργώντας βαθιά μνησικακία στους Χούτου. Οι αποικιακές δυνάμεις, ειδικά το Βελγίο, θεσμοποιούσαν αυτές τις διχοτομίες μέσω ταυτότητα και προτιμηματική μεταχείριση, σκληρύνοντας τις εθνικές ταυτότητες.
Μετά την ανεξαρτησία, η Ρουάντα έζησε επαναλαμβανόμενες πολιτικές αναταράξεις, συμπεριλαμβανομένων πραξιχοπών, εμφυλίων πολέμων και κρίσεων προσφύγων. Η εισβολή του 1990 από το Ρουανδικό Πατριωτικό Μέτωπο (RPF), μια μειοψηφία Τούτσι επαναστατικής ομάδας, εξακρίβωσε τους φόβους των Χούτου ακραίων και παρείχε πρόσχημα για ριζοσπαστικοποίηση. Η βία έγινε κανονικοποιημένη ως πολιτικό εργαλείο.
Οι οικονομικές διαπαρότητες αντηχούσαν στις εθνικές γραμμές, με τους Τούτσι γενικά πιο πλούσιους. Η στενοχωρία γης, η πληθυσμιακή πίεση και η οικονομική ύφεση στα 1980 και πρώιμα 1990 επιδεινώθηκαν τον ανταγωνισμό για πόρους, καθιστώντας τους πληθυσμούς Χούτου πιο ευαίσθητους στην προπαγάνδα που παρουσίαζε τους Τούτσι ως εκμεταλλευτές.
Στα χρόνια που προηγήθηκαν τη γενοκτονία, τα κράτη-ελεγμένα μέσα ενημέρωσης—πιο διάσημα το Radio Télévision Libre des Mille Collines (RTLM)—εκπέμπαν αδιέξοδη μισητική ομιλία δαιμονίζοντας τους Τούτσι ως «κατσαρίδες» και εχθρούς του λαού Χούτου. Αυτή η προπαγάνδα απανθρώπιζε την στόχο πληθυσμό και παρεγγύωνε ρητά τη βία, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στη κινητοποίηση των συνηθισμένων πολιτών να σκοτώσουν.
Η γενοκτονία προήλθε από την τοξική σύγκλιση ιστορικών παραπονών, πολιτικης ευκαιριασμού, οικονομικής αναγκαιότητας και ενός εξελιγμένου μηχανισμού προπαγάνδας. Η κατανόηση αυτών των αλληλεπικαλουμένων αιτιών είναι απαραίτητη για την πρόληψη γενοκτονίας και τις προσπάθειες συμφιλίωσης παγκοσμίως.
