Πολύ πριν οι αραβικοί στρατός κατεδαφίσαν τη Βόρεια Αφρική τον 7ο αιώνα, πριν οι Φοίνικες εμπόροι ιδρύσουν την Καρχηδόνα, πριν η Ρώμη anex την περιοχή ως «Αφρική Proconsularis»—οι Μπέρμπερ (Amazigh) ήσαν ήδη εκεί. Η παρουσία τους στο τι είναι τώρα η Αλγερία εκτείνεται τουλάχιστον 10.000 χρόνια, αποδεικνυόμενη από πετρογραφίες στο πλάτο Tassili n'Ajjer που απεικονίζουν κτηνοτρόφους, κυνηγούς και τελετουργικές σκηνές από ένα πιο πράσινο Σαχάρα.
«Μπέρμπερ» προέρχεται από τα Ελληνικά βάρβαρος («μη ελληνοφωνούμενος»)—ένα εξώνυμο που οι ίδιοι απορρίπτουν. Αυτοί ονομάζουν εαυτούς Amazigh (ενικός) / Imazighen (πληθυντικός), σημαίνοντας «ελεύθεροι άνθρωποι» ή «γενναίοι άνδρες». Οι γλώσσες τους (Ταμαζιγτ οικογένεια) σχηματίζουν ξεχωριστή κλάδο Αφροασιατικών, με βασικές αλγερινές ποικιλίες συμπεριλαμβανομένων Καβίλ (Καβυλία), Σαούι (βουνά Aurès), Μοζαμπίτε (κοιλάδα M'zab) και Τουαρέγκ (Σαχάρα νότια).
Η αρχαιολογία αποκαλύπτει συνεχόμενη κατοίκηση: Κουλτούρα Καψιανή (10.000-6.000 π.Χ.) κυνηγούς-συλλέκτες; Νεολιθικοί κτηνοτρόφοι αποδωμάτισαν βόες; Γκαραμαντες (500 π.Χ.-700 μ.Χ.) χτίσαν ερημική πολιτισμό με φωτιστικὴ αρδεύση. Τα Βασίλεια Νουμιδίας (Μασαεσυλί, Μασυλί) εμφανίστηκαν τον 3ο αιώνα π.Χ.—ο Βασιλιάς Μασινίσσα ενώνε το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Αλγερίας, συμμαχώντας με τη Ρώμη κατά της Καρχηδόνας. Ο πόλεμος του εγγονού του Ιουγκούρτας κατά της Ρώμης (112-105 π.Χ.) γίνεται ρωμαϊκή θρύλος.
Το Χριστιανισμός ερρίζωσε νωρίς—Αγιος Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.), γεννημένος στη Θαγκάστ (Σουκ Αχράς), ήταν βερβερικής καταγωγής. Το σχήμα Δονάτιστ αντανακλούσε ξεχωριστή βορειοαφρικανική χριστιανική ταυτότητα. Όταν η αραβική κατάκτηση έφτασε (647-709 μ.Χ.), η αντίσταση ήταν σκληρή—Βασίλισσα Καΐνα (Διχγια), μια εβραία βερβερίδα ηγέτιδα, ενώσε φυλές κατά των Ομμεγιάδων στην περιοχή Aurès.
Η ισλαμισμός και η αραβισμός προήλθαν σε αιώνες, όχι από νύχτα σε μέρα. Πολλοὶ Μπέρμπερ απονέμεισαν τον Ισλάμ αλλά κράτησαν γλώσσα, συνήθη νόμο (αζρεφ) και κοινωνικές δομές. Το Ιμαράτ Ρουσταμιδ Ιμπάτι (776-909 μ.Χ.) στο Ταχέρτ (Τιαρέτ) και η Φατιμιδ προέλευση στην Καβυλία δείχνουν βερβερική πολιτική δράση. Μετά, δυναστείες Ζιρίδ και Χαμμάδιτ άρχισαν από αλγερινές πρωτεύουσες.
Οθωμανική αρχή (1516-1830) έλεγχε τις ακτές αλλά σπάνια διεισδύει στα βουνά. Οι Καβίλ και Σαούι διατήρησαν de facto αυτονόμια. Η Γαλλική αποικιοκράτεια (1830-1962) έσπασε αυτό—ο Κωδικός ντε λ'ινδιγένα αφαίρεσε δικαιώματα, το σένατ-κοντσουλτ (1863) εξαρπάγει κοινωφελή γαίες, και η επανάσταση του 1871 Μοκράνι (Καβυλία) καταστράφηκε βίαια.
Μετά την ανεξαρτησία (1962), αραβικοι εθνικιστικές κυβερνήσεις περιθωριοποίησαν την ταυτότητα Amazigh—μόνο αραβική εκπαίδευση, απαγορεύθηκαν ονόματα Ταμαζιγτ, καταστολή πολιτιστικής έκφρασης. Το Ανοιξη των Μπέρμπερ (Tafsut Imazighen) του 1980—διαμαρτυρίες φοιτητών στην Τζίζι Ούζου που αντιμετώπισαν βία—δίνωσε κίνηση στη σύγχρονη κίνηση.
Η πρόοδος ήρθε αργά: 1995—πρώτο τμήμα πανεπιστημίου Ταμαζιγτ (Τίζι Ούζου); 2002—Ταμαζιγτ αναγνωρίστηκε ως «εθνική γλώσσα» (συνταγματική τροποποίηση); 2016—υψώθηκε σε επίσημη γλώσσα δίπλα στην αραβική; 2018—Αμαζιγινή Νέα Χρονιά (Yennayer, 12 Ιανουαρίου) κηρύχθηκε εθνική γιορτή.
Οι ~10-12 εκατ. Amazigh της Αλγερίας (25-30% πληθυσμού) διατηρούν ζωντανές παραδόσεις:
Σύγχρονοι Amazigh ακτιβίστες—συγγραφείς όπως Μουλούντ Φεράουν, Ασσία Τζεμπάρ; μουσικοί όπως Ιντίρ, Λουνίς Αϊτ Μενγελέτ; ερευνητές όπως Σαλέμ Τσακέρ—γεφυρώνουν παράδοση και σύγχρονητητα. Η Υψηλή Επιτροπή Amazighity (HCA) (1995) τυποποιεί γλώσσα και προωθεί πολιτισμό.
Οι Μπέρμπερ της Αλγερίας δεν είναι «ζωντανά απολίθωμα»—είναι δυναμικοί αρχιτέκτονες μιας πολυμορφικής αλγερινής ταυτότητας. Η αντοχή τους μέσω Καρχηδόνιας, Ρωμαϊκής, Βανδάλικης, Βυζαντινής, Αραβικής, Οθωμανικής, Γαλλικής και μετααποικιακής εποχών μαρτυρεί τη διαμετρική δύναμη της Ταμαζγά (ο κόσμος Amazigh): μια πολιτισμός ριζωμένο στη γη, τη γλώσσα και την αναφώνητη έννοια του αζρεφ—του συνήθους νόμου που δέσμευσε κοινότητα στην περιοχή για χιλιετίες.
