Η προσοχή της Κίνας απέναντι στην εξωτερική επιρροή δεν ήταν μονόλιθος αλλά ρέυσε και ανέβαινε στις δυναστείες. Επτά βασικοί παράγοντες οδήγησαν περιόδους απομόνωσης:
Η κονφουκιανή πολιτισμός θεώρησε τον εαυτό της ως πολιτιστικό κέντρο (Zhōngguó = «Μέση Βασιλεία»). Οι ξένες συνήθειες θεωρούνταν συχνά βαρβαρικές (yí, mán) και απειλητικές για την κοινωνική συνοχή.
Οι αυτοκράτορες βασίζονταν στο Μαντάτο του Ουρανού. Οι ξένες ιδεολογίες (Βουδισμός, Χριστιανισμός, αργότερα ρεπουμπλικανισμός/κομμουνισμός) μπορούσαν να προκαλέσουν τη κосμική και ηθική τάξη που υποστήριζε την αυτοκρατορική εξουσία.
Αγροτικές, αυτοαρκείς οικονομίες φοβούνταν διαταραχή από εισαγόμενες εμπορεύματα, εξόρυξη αργύρου και εμπορικές τάξεις που απέκτησαν αυτονομία πέρα από τον έλεγχο του κράτους.
Επαναλαμβανόμενες εισβολές — Μόγγολοι (Γιουάν), Μαντσού (Τσιν), αργότερα Δυτικές δυνάμεις και Ιαπωνία — ενέβαλαν στρατηγικό φόβο από εξωτερική στρατιωτική κυριαρχία.
Πολέμοι Οπίου, άνισες συνθήκες, εξωτερικοδικαιωσία και εδαφικές παραχωρήσεις από Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία και Ιαπωνία σφυρίχτησαν βαθιά αντιδυτική δυσαρέσκεια και αποφασιστικότητα για ανακτάση κυριαρχίας.
Μέχρι τον 19ο αιώνα, η Κίνα υστέρησε στην βιομηχανική στρατιωτική τεχνολογία. Η αφομοίωση ρίσκαινε να εκθέσει αδυναμία· η απομόνωση διατηρούσε την αξιοπρέπεια αλλά διευρυνε το χάσμα.
Ο κονφουκιανισμός, ο νομισμός και το σύστημα εξετάσεων δημιούργησαν αυτοτελή παγκόσμια αντίληψη. Τα ξένα συστήματα δεν ήταν απλώς διαφορετικά — ήταν υπολειπόμενα.
Περίοδοι κλειστότητας (αποκλεισμός θαλάσσιων Μينغ, περιορισμοί Τσιν) εναλλάχθηκαν με ανοιχτότητα (κοσμοπολιτικός Τάνγκ, ναυτικό εμπόριο Σونغ, μετα-1978 Μεταρρύθμιση & Άνοιγμα). Ο φόβος ήταν πραγματικός, αλλά ποτέ απόλυτος ούτε μόνιμος.
