Εκατομμύρια άνθρωποι πετάνε κάθε χρόνο και η ασφάλεια στον ουρανό είναι μεγάλως ζήτημα για πολλούς ταξιδιώτες. Ο στόχος της μεταρρύθμισης του αεροπορικού ελέγχου δεν είναι μόνο να κάνει τους ουρανούς πιο ασφαλείς, αλλά και να συντομεύει τις πτήσεις και να γίνει πιο αποδοτική στην κατανάλωση καυσίμου. Προς το παρόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες βασίζονται σε παρωχημένη τεχνολογία που πολλές άλλες χώρες έχουν εγκαταλείψει υπέρ συστημάτων GPS που είναι πιο ακριβή και λιγότερο επιρρεπή σε ανθρώπινο λάθος. Αν και η μεταρρύθμιση αεροπορικού ελέγχου είναι μια φιλοδοξική προσπάθεια, έχει αρκετές πιθανές παγίδες.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη μεταρρύθμιση αεροπορικού ελέγχου που πρέπει να ξεπεραστεί είναι η αναβάθμιση του εξοπλισμού μεταδοτών στα αεροπλάνα. Οι περισσότερες αεροπορικές είναι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση在这些 δύσκολους οικονομικούς καιρούς και θα είχαν δυσκολία να αναβαθμίσουν σε εξοπλισμό GPS (το οποίο θα κοστούσε περίπου 4 δισ. δολάρια) αν δεν το έχουν ήδη κάνει.
Άλλες χώρες (π.χ. Καναδάς και Σουηδία) που έχουν υλοποιήσει παρόμοιες μεταρρυθμίσεις αεροπορικού ελέγχου έχουν recours στην ιδιωτικοποίηση των νέων συστημάτων τους. Η ιδιωτικοποίηση του αεροπορικού ελέγχου κάνει το κοινό νευρικό και δίνει την εντύπωση έλλειψης ελέγχου. Επιπλέον, η ιδιωτικοποίηση σημαίνει απώλεια θέσεων εργασίας για σημαντικό αριθμό δημόσιων υπαλλήλων. Τέτοιο σύστημα βασίζεται περισσότερο σε υπολογιστές και λιγότερο σε μεμονωμένους ελεγκτές αεροπορικής κυκλοφορίας.
Αν και δεν είναι deal breaker, η μεταρρύθμιση αεροπορικού ελέγχου θα καταστήσει ξεπερασμένους τους πύργους ελέγχου αεροπορικής κυκλοφορίας που ανήκουν στην κυβέρνηση. Αυτά τα κτίρια θα χρειαζόταν να ανατεθούν σε νέα χρήσεις και θα μπορούσαν να μείνουν κενά λόγω αυτών των μεταρρυθμίσεων. Οι πόλεις με αεροδρόμια και πύργους ελέγχου θα είχαν φυσική αντίσταση σε μια μεταρρύθμιση που αφήνει κτίρια κενά και υπαλλήλους άνεργους.
