Η Διεθνής Ένωση Αεροπορικών Μεταφορών (IATA) είναι μια παγκόσμια ομάδα εμπορίου που αντιπροσωπεύει 230 αεροπορικές παγκοσμίως, και η καθορισμένη σκοπός της είναι να υποστηρίξει τη "συνεργασία μεταξύ αεροπορικών" που προωθεί ασφαλείς, αξιόπιστες και οικονομικές αεροπορικές μεταφορές. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η IATA έχει γίνει πιο δημόσια γνωστή για τη συντονισμό συμφωνιών τιμοκαταστολής μεταξύ αεροπορικών, οι οποίες έχουν οδηγήσει σε σειρά αντιτρυτστ ερευνών από το Τμήμα Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών και από αρχές ανταγωνισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η IATA ιδρύθηκε στην Αβάνα, Κούβα, τον Απρίλιο 1945, αρχικά με 57 μέλη αεροπορικές κυρίως βασισμένες στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Από το 2011, η ομάδα έχει 230 μέλη που περιλαμβάνουν σχεδόν όλες τις μεγάλες αεροπορικές, όπως American, Continental, Delta, Federal Express, JetBlue, United, UPS και U.S. Airways. Ο Tony Tyler είναι γενικός διευθυντής και CEO της IATA από το 2011, και η οργάνωση 감독εται από ένα 30-μελές Συμβούλιο Διοικητών, που περιλαμβάνει τους ανώτερους διοικητές πολλών από τις μεγάλες αεροπορικές. Ο Peter Hartman, πρόεδρος και CEO της KLM Royal Dutch Airlines, είναι πρόεδρος του συμβουλίου.
Το μισιόν της IATA περιλαμβάνει τρία είδη ενεργειών: αντιπροσώπευση της βιομηχανίας και λοビー προς κυβερνήσεις και ρυθμιστές· ηγεσία της βιομηχανίας εργαζόμενη με αεροπορικές για αύξηση της βολικότητας επιβατών· και εξυπηρέτηση της βιομηχανίας παρέχοντας υποστήριξη με προϊόντα και ειδικές υπηρεσίες. Ο ιστότοπος της IATA λέει ότι η εργασία της οργάνωσης ωφελεί όλους τους stakeholders της βιομηχανίας, όπως η απλοποίηση της διαδικασίας ταξιδιού και αποστολής για καταναλωτές, και την ενημέρωση των κυβερνήσεων για τις πολυπλοκότητες της αεροναυπηγικής βιομηχανίας.
Οι προτεραιότητες της IATA για το 2011 περιλαμβάνουν ευρύ φάσμα έργων και πρωτοβουλιών. Αυτά περιλαμβάνουν ενέργειες όπως: υλοποίηση του συστήματος NextGen για καθοδήγηση και παρακολούθηση αεροπορικής κίνησης πιο ακριβώς στις Ηνωμένες Πολιτείες· υλοποίηση πρωτοβουλιών Fast Travel που δίνουν στους επιβάτες περισσότερες επιλογές αυτοεξυπηρέτησης· επίτευξη εξοικονόμησης κόστους σε φόρους βιομηχανίας, χρεώσεις και τέλη καυσίμων· και διάφορες ρυθμιστικές πρωτοβουλίες όπως η λήψη ευρωπαϊκής έγκρισης για έλεγχο ασφαλείας IATA.
Αρχίζοντας τη δεκαετία του 1940, η IATA άρχισε να συντονίζει ένα σύστημα καθορισμού ταριφών για διεθνείς πτήσεις. Μόλις δύο αεροπορικές συμφώνησαν σε τιμή για μια πτήση, οι κυβερνήσεις που εμπλέκονταν σε κάθε μέρος της πτήσης έπρεπε επίσης να εγκρίνουν. Η IATA ισχυρίστηκε ότι αυτή η σύμπραξη τιμολόγησης ήταν απαραίτητη για να βοηθήσει στη διατήρηση μιας ομαλής διαδικασίας interlining, στην οποία απαιτείται συνεργατική συμφωνία για να διαχειριστούν επιβάτες για πτήσεις που απαιτούν πολλές αεροπορικές. Σε άρθρο Οκτωβρίου 2003, το The Economist ανέφερε ότι αυτή η συμφωνία καθορισμού ταριφών "αποτυπώνει έναν καταπληκτικό παγκόσμιο καρτέλ που έκανε το OPEC (Οργανισμός Εξαγωγέων Πετρελαίου) να φαίνεται αματήρ".
Αρχίζοντας το 1978, η αεροπορική βιομηχανία των ΗΠΑ απορυθμίστηκε, με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να μην συμμετέχει πλέον στον καθορισμό τιμών. Επιπλέον, οι χώρες ανέπτυξαν συμφωνίες Open Skies για να ενθαρρύνουν τις τιμές να καθορίζονται από τις αγορικές δυνάμεις. Στο μεταξύ, το Τμήμα Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και η Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ερεύνησαν και επιβλήθηκαν πρόστιμα σε πολυπόσες αεροπορικές για κατηγορούμενη τιμοκαταστολή. Ως αποτέλεσμα, η IATA απόρριψε το σύστημα καθορισμού ταριφών της και ανέπτυξε ένα σύστημα "Flex Fares", το οποίο χρεώνει έναν μέσο όρο τέλους για κάθε διαδρομή και μετά προσθέτει ένα premium για τη βολικότητα του interlining.
