Η εμπορική αεροναυτική ξεκίνησε στη δεκαετία του 1920, όταν πολλοί πιλότοι του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ζητούσαν τρόπο να συνεχίσουν να πετάνε. Ωστόσο, δεν ήταν μέχρι μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη δεκαετία του 1950, που η εμπορική αεροναυτική ήρθε στην ανθολόγησή της.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος παρείχε πολλές τεχνολογικές βελτιώσεις στην πτήση, και τα εμπορικά αεροσκάφη έγιναν ταχύτερα και πιο αποδοτικά. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία της οικονομικής τάξης, η οποία επέτρεψε στους ανθρώπους να ταξιδεύουν σε όλη τη χώρα για περίπου 100 δολάρια, ένα τρίτο της τιμής των εισιτηρίων στη δεκαετία του 1940.
Από το 1950 έως το 1958, οι ετήσιες επιβάσεις διπλασιάστηκαν από 17,3 εκατομμύρια σε 38 εκατομμύρια. Τα αεροδρόμια σε όλη τη χώρα χρειαζόταν να επεκταθούν, και οι καθυστερήσεις στους αποσκευές, τις αναχωρήσεις και τις προσγειώσεις ήταν
Το ραντάρ, συνηθισμένο στοιχείο στα σημερινά εμπορικά αεροσκάφη, δεν εγκαταστάθηκε ευρέως μέχρι το 1955. Πριν από ذلك, οι πιλότοι είχαν μόνο αόριστη ιδέα πού βρίσκοταν άλλα αεροσκάφη, και έπρεπε να χρησιμοποιούν την όραση για να εντοπίσουν τη θέση τους. Το 1956 ένα αεροσκάφος TWA συγκρούστηκε στην πτήση με ένα United DC-7, σκοτώνοντας 128 άτομα. Μετά από αυτό, το Κογκρέσο πέρασε τον Ομοσπονδιακό Νόμο Αεροναυτικής του 1958, ο οποίος απαιτούσε την αεροπορική κίνηση να παρακολουθείται από ραντάρ ολοκληρωτικά.
