Οι ποταμοί ερπυρώνουν κοντά στα στόματά τους λόγω αλληλεπιδρούν υδραυλικών, ισοδημικών και παλμικών διεργασιών:
Η ταχύτητα ροής πέφτει καθώς ο ποταμός συναντά στάσιμο νερό (λίμνη, θάλασσα), αποθέτοντας το μετεωριζόμενο φορτίο. Συμμολημένο ισόδημα σχηματίζει δέλτες, τράπεζες και νησίδες, πλατύνοντας το δίκτυο ροής.
Οι ανατελλόμενες παλίρροιες διαδίδονται ρευστρεύοντας, βραδύνοντας τη ροή και επεκτείνοντας το υδατόφωρο πλαγία. Ο κάτω ποταμός γίνεται παλμικά επηρεαζόμενη εκβολή με πλατιές, ρηχές εκτάσεις.
Χαμηλή κλίση + λεπτό ισόδημα → υψηλή ελικοειδότητα. Οι ζώνες μεανδρίνων πλατύνονται ο ενεργός δίαυλος· αποκοπές δημιουργούν oxbows και υγρότοπια πεδιάδας πλημμύρας.
Παλμικές ροές και ανέμικα κύματα φθείρουν τις όχθες, ιδιαίτερα σε μαλακά ισόδημα, δημιουργώντας πλατιές, λουκetoειδείς εκβολές (π.χ., Ζιρόντο, στόμα Αμαζονίας).
Η υποκείμενη ανθεκτικότητα πέτρας διαμορφώνει το στόμα: μαλακά σχήματα → πλατιά εκβολή· ανθεκτικό μεταλλικό έδαφος → στενή φαράγγι (π.χ., Υψηλά Χάντσον).
Αυτοί οι παράγοντες συνδυάζονται για να δημιουργήσουν την χαρακτηριστική λουκetoειδή μορφή των στομάτων ποταμών, μεγιστοποιώντας την οικολογική ανταλλαγή μεταξύ ποταμού και θάλασσας.
