Πριν την ατμοδύναμη, ο Ποταμός Μισισίπι ήταν μονοκατεύθυνσης δρόμος. Πλατιές βάρκες και keelboats ρέυσαν προς τα κάτω με φορτίο αλλά δυσκολευόταν φοβερά ενάντια στη ροή — εβδομάδες ή μήνες κολυμπώνοντας, κωπηλατώντας, ή συνελαύνοντας (τράβηγμα με σκοινί από την ακτή) για να επιστρέψουν βορειά. Η Νέα Ορλεάνη, καθισμένη κοντά στην εκβολή του ποταμού, ήταν φυσική πύλη εξαγωγής, ωστόσο το δυναμικό της παρέμεινε φραγμένο λόγω της ακαταμάχητης δυσκολίας της ανώτερης πλοήγησης.
Όταν το Νέα Ορλεάνη (το πλοίο, όχι η πόλη) ολοκλήρωσε την πρώτη πλήρη ατμοκινήτημένη πλοήγηση από το Πίτσμπουργκ στη Νέα Ορλεάνη το 1812, η οικονομία αναστράφηκε τη νύχτα:
Μέχρι τις δεκαετίες του 1840, η Νέα Ορλεάνη κατάταξε δεύτερη μόνο στη Νέα Υόρκη στην αμερικανική εξαγωγική τόνο. Τα ατμοπλοία συνέδεσαν ολόκληρη τη λεκάνη Μισισίπι-Οχάιο-Μισούρι — εκατομμύρια στρέμματα φυτειών — στις παγκόσμιες αγορές μέσω των πλαισίων της πόλης. Τα τελωνεία του λιμανιού μόνα τους χρηματοδότησαν σημαντικό μερίδιο του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού.
Η εποχή των ατμοπλοίων χάρισε στη Νέα Ορλεάνη την εικονική της **φράκτια, αρχιτεκτονική πλαισίων και ιδρύματα εμπορίου βαμβακιού**. Ακόμα και μετά τους σιδηρόδρομους που ξεπέρασαν τα ποτάμια, η στρατηγική θέση του λιμανιού — διατηρούμενη από συνεχείς ρυπογονίες και το μεταγενέστερο Βιομηχανικό Κανάλιο — τη κράτησε κορυφαίο αμερικανικό container και bulk λιμάνι σήμερα.
Συνοπτικά: ο ατμός δεν απλώς πλοήγησε στο Μισισίπι· χτίσε την εμπορική γεωγραφία του Κόλπου του Νότου.
