Μια τεχνητή λίμνη που δημιουργείται για αποθήκευση νερού ονομάζεται δεξαμενή. Μορφώνεται χτίζοντας ένα φράγμα σε μια κοιλάδα ποταμού, καταστέλλοντας τη ροή του ποταμού (και συχνά αποστρεφόμενα υποχειμάρρου) για να δημιουργηθεί ένα ελεγχόμενο σώμα νερού.
Φράγμα: Φράγμα (μπετόν, γήινο, χαλικώδες, τόξο) που εμποδίζει το βράχο του ποταμού.
Δεξαμενή: Το καταστέλλομενο σώμα νερού ανώτερως — όγκος προσδιορίζεται από ύψος φράγματος, τοπογραφία κοιλάδας καιεισροή.
Εξόδους εργασιών: Πύλες, βαλβίδες, πηνίδες ελέγχουσης απελευθέρωσης για κατεποχιακές ανάγκες.
Διαφυγή: Ασφαλείας υπερχείλιση για εκτάκτες πλημμύρες (ακατάσχετη ή πυλών).
~58.000 μεγάλα φράγματα (>15 μέτρα) παγκοσμίως (ICOLD); χιλιάδες ακόμη μικρές. Συνολική χωρητικότητα δεξαμενών ~7.000–8.000 χλμ³. Μεγαλύτερες κατά όγκο: Λίμνη Καρίμπα (Ζαμπία/Ζιμπάμπουε, 180 χλμ³), Μπράτσκ (Ρωσία, 169 χλμ³), Λίμνη Βόλτα (Γκάνα, 148 χλμ³), Λίμνη Νάσερ (Αίγυπτος, 132 χλμ³), Λίμνη Μειντ (Η.Π.Α., 35 χλμ³).
Οι δεξαμενές μετατοπίζουν κοινότητες, καταδύουν οικοσυστήματα, αλλάζουν μεταφορά ιλύος, εκπέμπουν μεθάνιο (τροπικές δεξαμενές), και τμηματοποιούν ποταμούς. Σύγχρονη πρακτική: μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, μείωση (ψαριάκια, παράκαμψη ιλύος, περιβαλλοντικές ροές), και απομάκρυνση φραγμάτων όπου τα κόστη ξεπερνούν τα οφέλη (π.χ. Elwha, Klamath).
Μια δεξαμενή είναι ένας ποταμός που εξημερώθηκε σε μπαταρία — αποθηκεύοντας νερό, ενέργεια και τιμή επιλογής για την κοινωνία που την χτίσει.