Όταν ένα πλήρως φορτωμένο πλοίο μεταβαίνει από αλάτι νερό σε γλυκό, αντιμετωπίζει κρίσιμο κίνδυνο σταθερότητας: απώλεια ώθησης. Το νερό της θάλασσας έχει μέση πυκνότητα 1.025 kg/m³· το γλυκό ~1.000 kg/m³—διαφορά 2,5%. Σύμφωνα με την αρχή του Αρχιμήδη, η ώθηση ισούται με το βάρος του εκτοπισμένου ρευστού. Στο λιγότερο πυκνό γλυκό νερό, το πλοίο πρέπει να εκτοπίσει μεγαλύτερο όγκο για να υποστηρίξει το ίδιο βάρος, προκαλώντας βαθύτερη κατάδυση (αυξημένο μύτιο).
Για ένα πλήρως φορτωμένο σκάφος ήδη στο μέγιστο αλατιμύτιο (γραμμή Plimsoll), αυτή η βαθύτερη κατάδυση μπορεί: να κατακλύσει τις άκρες του καταστρώματος, να μειώσει το freeboard (προστατευτικό περιθώριο), να υπονομεύσει τη σταθερότητα (χαμηλότερο υψόμετρο metacentric), και να ρισκάρει κατακλύση μέσω ανοιγμάτων. Το πλοίο μπορεί να ξεπεράσει τους κανονισμούς φορτωτικής γραμμής, γινόμενο νόμιμα ανίπλο.
Αλλαγές κλίσης (trim) συνεισφέρουν στον κίνδυνο. Η κατανομή βάρους μπροστά/πίσω αλληλεπιδρά με την αλλαγμένη κατανομή ώθησης, πιθανώς προκαλώντας επικίνδυνη κλίση προoras ή πρύμνας. Αυτό επηρεάζει την χειριστικότητα, την κατάδυση προπέλων, και τις δομικές τάσεις.
Αποτροπή: Διαχείριση βαρύτητας—προσαρμογή βαρύτητας νερού πριν τη μετάβαση· Σχεδιασμός φόρτωσης—υπολογισμός αλλαγών πυκνότητας στην κατανομή φορτίου· Παρακολούθηση μύτιου—συνεχής παρατήρηση κατά τη μετάβαση· Λειτουργικά όρια—μείωση ταχύτητας, αποφυγή κακού καιρού. Λιμένες όπως Νέα Ορλέάνη, Ρότερνταμ, και Σάνγκαϊ (μεταβάσεις ποταμού-εκβολής) έχουν συγκεκριμένα πρωτόκολλα προσαρμογής πυκνότητας.
Αυτή η φυσική αρχή—στρωματοποίηση πυκνότητας—δημιουργεί επίσης αντίσταση «νεκρού νερού» (εσωτερικά κύματα στο interface γλυκός/αλάτι) και επηρεάζει την απόδοση προπέλων. Η κατανόηση μεταβάσεων ώθησης είναι θεμελιώδης για ναυτεκτονική και ασφαλή ναυσιπλοΐα εστιακών περιοχών.
