Οι πρώιμες αποικιακές καταλύσεις στην Αμερική συστοιχίζουν οverwhelmingly παράλληλα με όρμους και ποταμούς. Αυτό δεν ήταν τυχαίο—τα υδάτινα δρόμοι ήταν οι ζωếnες της επιβίωσης, του εμπορίου, και της άμυνας.
Πριν από δρόμους ή σιδηροδρόμους, το νερό ήταν ο μόνος αποδοτικός τρόπος μετακίνησης βαριών εμπορευμάτων, ανθρώπων, και πληροφοριών. Οι όρμοι και οι ποταμοί συνδέουν τις αποικίες μεταξύ τους, με την Ευρώπη, και με τα θύματα εμπορικά δίκτυα.
Οι υδατικοί φραγμοί εμποδίζουν τις επίγειες επιθέσεις. Τα πλοία θα μπορούσαν να σταθμεύονται στα λιμάνια· τα φρούρια στους βράχους ελεγχούσαν τις προσεγγίσεις. Παραδείγματα: Βοστώνη, Τσάρλεστον, Κέμπεκ, Σέντ Ογκουστίν.
Οι ποταμοί παρείχαν πόσιμο νερό, μαγείρεμα, πλύσιμο, και αργότερα, ενέργεια για μύλους. Οι φρέατα ήταν αξιόπιστα· το υπόγειο νερό συχνά αλατός κοντά στις ακτές.
Τα εστυάρια και οι ποταμοί τρελανταν από ψάρια, μαλάκια, υδρόπτερα. Τα γειτονικά δάση προσέφεραν θηρίνα. Η πρωτεϊκή ασφάλεια ήταν κρίσιμη για τις νεογέννητες αποικίες.
Οι πεδιάδες πλημμυρών και τα τειδικά βάλτα προσέφεραν πλούσια, ετησίως ανανεούμενα εδάφη—ιδανικά για καλαμπόκι, σιτάρι, τσιγάρο, ρύζι, και ανίλινο.
Σχεδόν κάθε μεγάλη πρώιμη πόλη—Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια, Βαλтимόρε, Σαβάνα, Νέα Ορλέανη, Μονρεάλ, Μπουένος Άιρες—χρωστάει την προέλευσή της σε αυτή τη στρατηγική λογική. Το πρότυπο παραμένει: ακόμη και σήμερα, το πλειοψηφία της ανθρωπότητας ζει κοντά στις ακτές και τους ποταμούς.
