Ένας ποταμός σε πλημμύρα μεταφέρει σημαντικά περισσότερο υλικό—συχνά τάξεις μεγέθους περισσότερο από τις συνθήκες βασικής ροής. Αυτό το θεμελιώδες αρχή της ποταμικής γεωμορφολογίας οδηγεί την εξέλιξη τοπίου, την θρεπτική κύκλωση, και τον κίνδυνο πλημμύρας.
Οι πλημμύρες αυξάνουν το διαγώνιο τμήμα και την υδραυλική ακτίνα, μειώνοντας την σχετική ξηρασιά. Η μέση ταχύτητα αυξάνεται τυπικά 2-10x. Επειδή η ικανότητα μεταφοράς ιλύος ∝ ταχύτητα⁴⁻⁶ (ανάλογα με τον τύπο), μικρές αύξησεις ταχύτητας δίνουν τεράστιες αύξησεις ικανότητας.
Βασική ροή: κινούνται μόνο λεπτά (πηλός, ίλος). Πλημμύρες: κρίσιμη διατμητική τάση ξεπερνά για άμμο, χαλίκια, βότσαλα, βράχους. Μεταφορά βυθίου (κυλίεσαι, άλματα) ενεργοποιείται—κινεί το δομικό πλαίσιο του βυθοπηγής.
Υψηλές ροές κορεύν τις όχθες, αυξάνουν την πειστική πίεση, υποκταίνουν τις βάσεις → στροφικές λιθοπτώσεις, καγκελοβλητικές αποτυχίες. Αυτό προσκαλεί τεράστιους όγκους ιλύος μη διαθέσιμους στη βασική ροή.
Η υπέρβαση ροής αποκτά αποθήκευση λιμναίου πεδίου—ερozyει, μεταφέρει, καταστρώνει σε ευρείς περιοχές. Λεπτά ιλύα (ίλος, πηλός) ταξιδεύουν χιλιόμετρα· άμμος καταστρώνεται ως φυσικά φράγματα.
Οι πλημμύρες διαχωρίζουν και μεταμορφώνουν το υλικό: abraσio στρογγυλοποιεί κλάσματα, διάβρωση ελαττώνει βράχους, χημικές διαδικασίες αλλάζουν μεταλλευτικότητα. Ο πλημμυρικός παλμός είναι ο πρωτεύων παράγοντας ώριμότητας ιλύος.
Οι πλημμύρες δεν είναι "διαταραχές" στη μεταφορά ιλύος—είναι τα γεγονότα μεταφοράς. Η βασική ροή είναι το διάστημα μεταξύ της πραγματικής εργασίας.
