Τα νερά της θάλασσας ατμοποιούν σωματίδια αλατιού που κατακερματίζονται στα οχήματα. Το αλάτι δημιουργεί ηλεκτρολύτες που επιτρέπουν τη γαλβανική κorroσίον—ηλεκτροχημικές αντιδράσεις μεταξύ διαφορετικών μετάλλων (ή μετάλλου και λευκωμάτων) που επιταχύνουν την καθοδική διάσπαση.
Ο παράλιος αέρας διατηρεί υψηλά επίπεδα υγρασίας. Η συμπύκνωση σχηματίζει στα μέταλλα επιφάνειες, δημιουργώντας μόνιμες υγρές μεμβράνες που διατηρούν τις αντιδράσεις κorroσίον. Το «ιδρών» μέταλλο κorroσίον συνεχώς.
Οι παράλιες περιοχές έχουν συχνά υψηλότερες μέσες θερμοκρασίες, οι οποίες αυξάνουν τα ρυθμοί χημικών αντιδράσεων. Η θερμότητα ενισχύει επίσης τη διάλυση και την κινητικότητα του αλατιού στις επιφάνειες.
Η γαλβανική κorroσίον—η ηλεκτροχημική διαδικασία όπου διαφερόμενα μέταλλα σε επαφή με ηλεκτρόλυτο κorroσίον προτεραιότητα—είναι ο βασικός μηχανισμός. Το αλατοθαλασσινό νερό είναι εξαιρετικός ηλεκτρόλυτος, κάνοντας τα παράλια περιβάλλοντα μοναδικά επιθετικά.
